கண்ணன் ஒரு கைக் குழந்தையா? காதலனா?

ஆண்டுதோறும் ஆவணி மாதத்தில் கிருஷ்ண ஜெயந்தி அல்லது கோகுலாஷ்டமி கொண்டாடப்படும்போது, வீடுகளின் வாசலில் சிறு குழந்தையின் பாதச்சுவடுகள் வரையப்படுகின்றன. வெண்ணெய், சீடை, முறுக்கு போன்ற படையல்கள் படைக்கப்படுகின்றன. கோயில்களில் கண்ணனின் திருவுருவம் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. குழந்தைகள் கண்ணனாகவும் ராதையாகவும் வேடமிட்டு மகிழ்கின்றனர்.

இவை வெறும் சமயச் சடங்குகளா? அல்லது, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக ஒரு சமூகத்தின் ஆன்மாவில் பதிந்திருக்கும் ஆழமான நினைவின் வெளிப்பாடுகளா? “கண்ணன் யார்?” என்ற கேள்விக்கான பதிலைத் தேடத் தொடங்கும்போதுதான், கண்ணன் ஏன் இவ்வளவு நேசிக்கப்படுகிறான் என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

கண்ணன் - கடவுளா, குழந்தையா?

இந்து சமய மரபில் கிருஷ்ணர், விஷ்ணுவின் அவதாரங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறார். ஆனால் கண்ணனைப் பற்றிய பக்தி, அவரை வெறும் “கடவுள்” என்ற தொலைதூர நிலையில் வைத்துவிடுவதில்லை. 

கண்ணனைத் தாய் தன் குழந்தையாகப் பார்க்கிறாள். தந்தை தன் மகனாகப் பார்க்கிறார். நண்பன் தன் நண்பனாகப் பார்க்கிறான். காதலன் தன் காதலாகக் காண்கிறான். பக்தன் தன் இறைவனாகக் காண்கிறான்.
இதுவே கண்ணனின் தனிச்சிறப்பு.

வேறு பல தெய்வ வடிவங்களில் இறைவனின் மகத்துவம் முன்னிலைப்படுத்தப்படும்போது, கண்ணனிடம் இறைவனின் மகத்துவத்தோடு மனித உறவின் நெருக்கமும் இணைகிறது.    அதனால் கண்ணனை வழிபடுவது என்பது தொலைவில் இருக்கும் ஒரு பேராற்றலுக்கு முன் தலைவணங்குவது மட்டுமல்ல; தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு உறவிலும் இறைவனை உணர முயல்வதுமாகிறது.

ஏன் கண்ணன் ஜெயந்தி இவ்வளவு சிறப்பு?

கிருஷ்ண ஜெயந்தி, கண்ணனின் பிறப்பை நினைவுகூரும் நாள். இந்து மரபில், கண்ணனின் பிறப்பு ஒரு சாதாரண அரச குடும்பப் பிறப்பாகச் சொல்லப்படுவதில்லை. அநீதியும் அச்சமும் நிறைந்த காலத்தில், சிறையில் பிறந்த குழந்தையாகக் கதை தொடங்குகிறது.

அதிகாரத்தின் கொடுமைக்கு மத்தியில் பிறக்கும் குழந்தை. அச்சத்தின் நடுவில் பிறக்கும் நம்பிக்கை. இருளின் நடுவில் தோன்றும் ஒளி. இதுவே கிருஷ்ண ஜெயந்தியின் ஆன்மீக அடையாளமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. கண்ணனின் பிறப்பு நமக்கு ஒரு ஆழமான செய்தியைச் சொல்கிறது:

சூழ்நிலைகள் எவ்வளவு இருண்டிருந்தாலும், நம்பிக்கை பிறப்பதற்கான வாய்ப்பு அழிந்துவிடுவதில்லை. அதனால் கண்ணன் ஜெயந்தி ஒரு பிறந்தநாள் விழா மட்டுமல்ல. அது அறம் மீண்டும் பிறக்கும் என்ற நம்பிக்கையின் திருவிழா.

தமிழ் சமூகத்தில் கண்ணன்

தமிழ் பக்தி மரபில் கண்ணனுக்குக் கிடைத்த இடம் தனித்துவமானது. ஆழ்வார்களின் பக்திப் பாடல்களில் கண்ணன் ஒரு தொலைதூர இறைவனாக மட்டுமல்லாமல், மனதோடு பேசக்கூடியவனாகவும், குழந்தையாக அணைத்துக்கொள்ளக்கூடியவனாகவும், காதலாக அனுபவிக்கக்கூடியவனாகவும் தோன்றுகிறான்.

குறிப்பாக ஆண்டாளின் பக்தி மரபில் கண்ணன் மீதான காதல், சாதாரண உலகியல் காதலாக மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதில்லை. அது ஆன்மா இறைவனை அடைய விரும்பும் பேரார்வத்தின் மொழியாக விளங்குகிறது.

தமிழ் இலக்கியத்திலும் கண்ணன் பல வடிவங்களில் தோன்றுகிறான்.

அவன் குறும்புக்காரன். அவன் கள்வன். அவன் மேய்ப்பன். அவன் நண்பன்.அவன் வீரன். அவன் அரசன். 
அவன் தத்துவஞானி. அவன் இறைவன். இதனால் கண்ணன் தமிழ் மனத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்துக்குள் அடங்கிவிடாமல், பல உறவுகளின் வழியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான்.

“கண்ணன் ஒரு கைக் குழந்தையா?”

ஆம்; கண்ணன் கைக் குழந்தையாகவும் கொண்டாடப்படுகிறான். யசோதையின் மடியில் தவழும பாலகண்ணன், வெண்ணெய் திருடும் கண்ணன், தாயின் கோபத்துக்கு அஞ்சும் கண்ணன் — இவை அனைத்தும் பக்தியின் வாத்ஸல்ய பாவத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

இங்கு ஒரு சுவாரஸ்யமான ஆன்மீக மாற்றம் நிகழ்கிறது. பொதுவாக மனிதன் இறைவனிடம் பாதுகாப்பைத் தேடுகிறான். ஆனால் கண்ணன் குழந்தையாக மாறும்போது, பக்தனே இறைவனைப் பாதுகாக்க விரும்புகிறான்!

குழந்தை அழுதால் தாய் பதறுகிறாள். குழந்தை பசித்தால் தாய் உணவளிக்கிறாள். குழந்தை குறும்பு செய்தாலும் தாய் அதை ரசிக்கிறாள். இவ்வாறு கண்ணனை குழந்தையாகப் பார்ப்பதன் மூலம், பக்தி பயத்திலிருந்து அன்பாக மாறுகிறது.

“இறைவனை அஞ்சுவதற்குப் பதிலாக, இறைவனை நேசிக்கலாம்” என்ற மிகப் பெரிய ஆன்மீக உணர்வை பாலகண்ணன் நமக்குத் தருகிறான். வெண்ணெய் திருடிய கண்ணன் - ஏன் இவ்வளவு பிடிக்கும்?
கண்ணனைப் பற்றிய கதைகளில் மிகவும் பிரபலமானது வெண்ணெய் திருடும் கதை.

வெண்ணெய் திருடியவன் என்று சொல்லப்படும் கண்ணனை, மக்கள் ஏன் இவ்வளவு அன்புடன் கொண்டாடுகிறார்கள்? இதற்கு பக்தி மரபு ஒரு குறியீட்டு விளக்கத்தையும் வழங்குகிறது. வெண்ணெய் என்பது பாலிலிருந்து பல செயல்முறைகளைக் கடந்து பெறப்படுவது.

அதைப்போல மனித மனமும் அனுபவங்கள், துன்பங்கள், தவறுகள், பக்தி, சிந்தனை ஆகியவற்றின் வழியாகப் பக்குவமடைகிறது.அந்தப் பக்குவமான மனத்தின் “வெண்ணெயை” — அதாவது தூய அன்பை - கண்ணன் திருடுகிறான் எனப் பக்தி மரபு கற்பனை செய்கிறது. அதனால்தான் அவன் வெண்ணெய்க் கள்வன்.

அவன் திருடுவது வெண்ணெயை மட்டும் அல்ல. அவன் திருடுவது மனதை. அப்படியானால் கண்ணன் காதலனா?
இதுதான் கண்ணனைப் புரிந்துகொள்ளும்போது மிகவும் நுட்பமாக அணுக வேண்டிய பகுதி.

கண்ணனின் ராதை உறவும், கோபியர்களுடனான உறவும் பக்தி இலக்கியத்தில் ஆழமான இடம் பெற்றுள்ளன. ஆனால் அவற்றை வெறும் மனிதக் காதல் கதைகளாக மட்டும் வாசித்துவிட்டால், அந்த மரபின் ஆன்மீகப் பொருளை இழந்துவிடுகிறோம்.

பக்தி மரபில் மாதுர்ய பாவம் என்பது இறைவனைத் தன் காதலனாக அனுபவிக்கும் ஆன்மீக நிலை. இங்கு காதலி என்பது தனிப்பட்ட ஒரு மனிதரை மட்டும் குறிக்கவில்லை. ஆன்மா - இறைவனைத் தேடும் ஏக்கம் என்பதே அதன் ஆழமான பொருள்.

உலகில் எதைப் பெற்றாலும் நிறைவு அடையாத மனம், தன்னை விடப் பெரிய ஒன்றைத் தேடுகிறது. அந்தத் தேடலுக்கு பக்தி மரபு “காதல்” என்ற மொழியைப் பயன்படுத்துகிறது. அதனால் ராதையின் கண்ணன் மீதான காதல், பக்தனின் இறைவன் மீதான பிரிவாற்றாமையின் உருவகமாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

கண்ணன் ஏன் “மக்களின் நேசன்”?

இதற்கான பதில் கண்ணனின் பல்வேறு முகங்களில் இருக்கிறது. அவன் ஒரே நேரத்தில் முரண்பட்ட குணங்களைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறான்.

குழந்தை - ஆனால் பேராற்றல் கொண்டவன். குறும்புக்காரன் -ஆனால் ஞானி. காதலன் - ஆனால் துறவறத்தின் ஆசிரியன். மேய்ப்பன் -ஆனால் மன்னன்.நண்பன் -ஆனால் இறைவன்.

மனித வாழ்க்கையும் இப்படித்தானே? நாம் ஒரே நேரத்தில் பல பாத்திரங்களை ஏற்கிறோம். ஒருவருக்கு மகன். 
மற்றொருவருக்கு தந்தை. ஒருவருக்கு நண்பன். மற்றொருவருக்கு துணை.வேலையில் ஒரு பொறுப்பு. சமூகத்தில் இன்னொரு பொறுப்பு.அந்தப் பல்வேறு மனித உணர்வுகளையும் கண்ணன் தன் கதைகளில் பிரதிபலிக்கிறான்.அதனால் மக்கள் கண்ணனில் தங்களையே காண்கிறார்கள்.

குருக்ஷேத்திரத்தில் கண்ணன்

குழந்தைக் கண்ணனையும் காதல் கண்ணனையும் மட்டும் பார்த்தால் கண்ணனின் முழுமை நமக்குத் தெரியாது.
குருக்ஷேத்திரத்தில் அர்ஜுனனின் தேரோட்டியாக நிற்கும் கண்ணன்தான் அவனது இன்னொரு மகத்தான முகம்.
அங்கு கண்ணன் புல்லாங்குழல் வாசிப்பவன் அல்ல.

அவன் வாழ்க்கையின் கடினமான கேள்விகளுக்கு விடை அளிக்கும் ஞான ஆசிரியன். அவன் வழங்கியது பகவத் கீதை. “வாழ்க்கையில் என்ன செய்ய வேண்டும்?” “கடமை என்றால் என்ன?” “வெற்றி, தோல்வியை எப்படிப் பார்க்க வேண்டும்?” “செயலுக்கும் அதன் பலனுக்கும் இடையிலான உறவு என்ன?” “ஆன்மா என்றால் என்ன?”

என மனித வாழ்வின் அடிப்படை கேள்விகளுக்குப் பதில் தேடும் உரையாடலாக கீதை அமைகிறது. இதனால் கண்ணன் ஒரு புராணக் கதாபாத்திரத்தைத் தாண்டி, வாழ்க்கையின் நெருக்கடியில் வழிகாட்டும் ஆன்மீக ஆசானாகவும் திகழ்கிறான்.

கண்ணன் நமக்குக் கற்றுத்தருவது என்ன? கண்ணனின் வாழ்க்கையை ஒரே வரியில் அடக்க வேண்டுமானால்;
“வாழ்க்கையைத் துறக்காமல், வாழ்க்கையின் நடுவிலேயே ஆன்மீகத்தை வாழலாம்.”

கண்ணன் காட்டில் மட்டும் இல்லை. அரண்மனையிலும் இருக்கிறான். கோயிலில் மட்டும் இல்லை. குழந்தையின் சிரிப்பிலும் இருக்கிறான். தியானத்தில் மட்டும் இல்லை. நண்பனின் தோளிலும் இருக்கிறான். அதனால்தான் கண்ணன் மக்கள் வாழ்வோடு இவ்வளவு நெருக்கமாகக் கலந்திருக்கிறான்.

கண்ணன் - ஒரு கைக் குழந்தையா? காதலனா?

இப்போது அந்தக் கேள்விக்குத் திரும்பலாம். கண்ணன் ஒரு கைக் குழந்தையா? ஆம். அவன் பக்தனின் மடியில் தவழும் குழந்தை. கண்ணன் காதலனா? ஆம்.அவன் ஆன்மா இறைவனைத் தேடும் பேரன்பின் உருவகம். அவன் நண்பனா? ஆம். அர்ஜுனனின் தேரோட்டியாக நின்ற நண்பன். அவன் ஞானியா?ஆம். 

கீதையை உபதேசித்த ஞானாசிரியன். அவன் இறைவனா? இந்து வேதாந்தப் பார்வையில், ஆம் பரம்பொருளின் அவதாரமாகக் கருதப்படும் இறை வடிவம். ஆனால் கண்ணனின் மிகப்பெரிய சிறப்பு, இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகக் கொண்டிருப்பதில்தான்.

கண்ணன் - நேசிக்கப்படும் இறைவன்

மனிதன் இறைவனை அடைய பல பாதைகள் இருக்கலாம். பயம் வழியாகவும் செல்லலாம். ஞானம் வழியாகவும் செல்லலாம்.தியானம் வழியாகவும் செல்லலாம். ஆனால் கண்ணன் மரபு இன்னொரு பாதையை வலியுறுத்துகிறது; அன்பு. அதனால்தான் கண்ணனிடம் பக்தன், “நீ இறைவன்” என்று மட்டும் சொல்லாமல்,
“நீ என் கண்ணன்” என்று சொல்கிறான்.அந்த “என்” என்பதில்தான் கண்ணனின் பெரும் ரகசியம் இருக்கிறது.
அவன் அனைவருக்கும் இறைவன். ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும் தனக்கென ஒரு கண்ணன்.

யசோதைக்கு குழந்தை.கோபியர்களுக்கு காதல். அர்ஜுனனுக்கு நண்பன் மற்றும் வழிகாட்டி.பக்தனுக்கு இறைவன்.தமிழ் மக்களின் மனதில் அவன் நேசிக்கப்படும் இறைவன்.அதனால்தான் கிருஷ்ண ஜெயந்தி வந்தால், வீட்டு வாசலில் வரையப்படும் அந்தச் சிறிய பாதங்கள் வெறும் ஒரு குழந்தையின் பாதச்சுவடுகளாகத் தெரியவில்லை.

“கண்ணன் என் வீட்டிற்கும் வரட்டும்; என் மனத்திற்கும் வரட்டும்; என் வாழ்க்கையின் இருளிலும் ஒளியாக வரட்டும்” என்ற ஒரு தலைமுறையின் ஆன்மீக அழைப்பாக அவை மாறுகின்றன.இறுதியில் கண்ணன் கைக் குழந்தையா, காதலனா என்ற கேள்விக்கு ஒரே பதில் இருக்கிறது:

அவன் குழந்தையாக இருந்தால் - நம் அன்பை எழுப்புகிறான்.
காதலனாக இருந்தால் - நம் உள்ளத்தின் ஏக்கத்தை எழுப்புகிறான்.
நண்பனாக இருந்தால் - நம் தனிமையைப் போக்குகிறான்.
ஞானியாக இருந்தால் - நம் அறியாமையைப் போக்குகிறான்.
இறைவனாக இருந்தால் - நம்மை நம்மிடமே அழைத்துச் செல்கிறான். இதனால்தான் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், “கண்ணா…” என்று அழைக்கும் போது, அது ஒரு தொலைதூரக் கடவுளை அழைக்கும் குரலாகத் தெரியவில்லை.

நம் வீட்டுக் குழந்தையை, நம் மனக் காதலை, நம் உயிர் நண்பனை, நம் உள்ளத்தின் இறைவனை
ஒரே நேரத்தில் அழைக்கும் குரலாகவே ஒலிக்கிறது.

- 4தமிழ்மீடியாவிற்காக: மாதுமை