ஒரு மன்னரின் மறைவு; ஒரு நாட்டின் நினைவில் முடியும் சகாப்தம்

89 ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ஹரால்ட், தனது வாழ்நாளில் போரின் நிழலையும், நலன்புரி அரசின் எழுச்சியையும், எண்ணெய் வளத்தின் மூலம் நோர்வே பெற்ற பொருளாதார மாற்றத்தையும், ஐரோப்பிய அரசியல் மாற்றங்களையும், உலகமயமாக்கலையும் கண்டவர். 1991ஆம் ஆண்டு அரியணை ஏறிய அவர், மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக நோர்வே அரச குடும்பத்தின் முகமாக இருந்தார்.

2026 ஆகஸ்ட் 28 அன்று அவர் காலமான செய்தி வெளியானபோது, நோர்வேயில் எழுந்த துக்கம், ஒரு மன்னரின் மறைவுக்கான வழக்கமான அரச மரியாதையைத் தாண்டியது. அது ஒரு தலைமுறையின் நினைவுகளைத் தொட்ட துயரமாக மாறியது.

போரின் காலத்தில் பிறந்த இளவரசர்

1937ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 21 அன்று பிறந்த ஹரால்டின் குழந்தைப் பருவம் அமைதியான அரச வாழ்க்கையின் பின்னணியில் அமையவில்லை. 1940ஆம் ஆண்டு நாசி ஜெர்மனி நோர்வேயை ஆக்கிரமித்தபோது, சிறுவனாக இருந்த ஹரால்ட் தனது குடும்பத்துடன் நாட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது.

அவரது தந்தை, அப்போது இளவரசர் ஓலாவ், பின்னர் மன்னர் ஓலாவ் V ஆனார். போரின் கால அனுபவம் நோர்வே அரச குடும்பத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான உறவை ஆழப்படுத்திய வரலாற்றுச் சூழலின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

போருக்குப் பிறகு நோர்வே மீண்டும் கட்டமைக்கப்பட்டபோது, ஹரால்டும் புதிய நோர்வேயுடன் வளர்ந்தார். அரச குடும்பத்தின் உறுப்பினராக இருந்தாலும், மாறிவரும் சமூகத்தின் இயல்பை புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தலைமுறையை அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

முடியாட்சி மாறிய காலம்

ஹரால்ட் அரியணை ஏறிய 1991ஆம் ஆண்டு, உலக அரசியலிலும் ஐரோப்பிய வரலாற்றிலும் ஒரு திருப்புமுனைக் காலமாக இருந்தது.

குளிர்போர் முடிவடைந்திருந்தது. சோவியத் ஒன்றியம் சிதைவடைந்து கொண்டிருந்தது. ஐரோப்பா புதிய அரசியல் அமைப்பை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. அதேவேளை, நோர்வே தனது எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு வளங்களால் உலகின் செல்வச் செழிப்பான நாடுகளில் ஒன்றாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

இந்த மாற்றங்களின் நடுவே அரியணை ஏற்ற ஹரால்டின் பங்கு, பாரம்பரிய அர்த்தத்தில் 'ஆட்சி செய்வது' அல்ல. நோர்வே ஒரு நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம்; அரசியல் அதிகாரம் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசாங்கத்திடமே இருந்தது.

இதனால் ஹரால்டின் உண்மையான அரசியல் முக்கியத்துவம் வேறொரு இடத்தில் இருந்தது: அரசியலுக்கு மேலாக நிற்கும் ஒரு தேசிய அடையாளமாக முடியாட்சியை நிலைநிறுத்துவது.

அரசியல் கட்சிகளுக்கு இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். அரசாங்கங்கள் மாறலாம். பிரதமர்கள் பதவி ஏற்கலாம், விலகலாம். ஆனால் மன்னர் நாட்டின் தொடர்ச்சியையும் அடையாளத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நிறுவனமாகத் தொடர்கிறார். இந்த அரசியலமைப்பு முடியாட்சியின் தன்மையை ஹரால்ட் தனது ஆட்சிக்காலத்தில் பெரிதும் பிரதிபலித்தார்.

அதிகாரத்தை விட ஒற்றுமைக்கு முக்கியத்துவம்

ஹரால்டின் ஆட்சியின் மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று, அரசியல் அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்துவதை விட தேசிய ஒற்றுமையை வலியுறுத்திய அவரது அணுகுமுறையாகும்.

அவர் ஒரு கட்சியின் மன்னராக இருக்கவில்லை. எந்த அரசியல் கொள்கைக்கும் பிரசாரகராகவும் செயல்படவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளைத் தாண்டி நோர்வே மக்களை ஒரே சமூகமாகக் காணும் ஒரு குறியீடாக அவர் தன்னை நிலைநிறுத்தினார்.

2011ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் நோர்வேயை உலுக்கிய பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் இதற்கு மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தன.

ஒஸ்லோவிலும் உட்டோயாவிலும் நிகழ்ந்த தாக்குதல்களில் 77 பேர் கொல்லப்பட்டனர். நாடு முழுவதும் அதிர்ச்சியும் துயரமும் நிலவிய அந்த நேரத்தில், ஹரால்ட் மக்களிடம் ஆற்றிய உரைகள் நோர்வேயின் நவீன அரசியல் நினைவில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றன.

வெறுப்புக்கு பதிலாக ஜனநாயகத்தையும், பிரிவினைக்கு பதிலாக ஒற்றுமையையும் வலியுறுத்திய அவரது அணுகுமுறை, அரசியலமைப்பு முடியாட்சியின் ஒரு முக்கியமான பணியை வெளிப்படுத்தியது. நெருக்கடியான நேரங்களில் ஒரு நாட்டின் அரசியல் தலைவர்கள் முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள்; ஆனால் அதன் தேசியத் தலைமை மக்களின் மனதை ஒன்றிணைக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஹரால்ட் இந்த இரண்டாவது பணியை தனது சொந்த பாணியில் நிறைவேற்றினார்.

'மன்னர்' என்ற பதவிக்கு மனித முகம்

ஹரால்டின் பிரபலத்துக்கு அரசியல் காரணங்கள் மட்டுமல்ல. அவரது தனிப்பட்ட இயல்பும் முக்கியமானது. அவரை பல நோர்வே மக்கள் தொலைவில் இருக்கும் ஒரு அரண்மனை மன்னராக மட்டும் பார்க்கவில்லை. விளையாட்டில் ஆர்வம் கொண்டவர், குறிப்பாக படகோட்டுதல் மற்றும் பனிச்சறுக்கு போன்ற துறைகளில் ஈடுபாடு கொண்டவர் என்ற அவரது பொது உருவம், அரச குடும்பத்தை மக்களுடன் நெருக்கமாக்கியது.

அவரது மனைவி ராணி சோன்ஜாவுடனான நீண்டகால உறவும் நோர்வே மக்களின் மனதில் தனித்த இடத்தைப் பெற்றது.

1968ஆம் ஆண்டு சோன்ஜா ஹரால்ட்சனை திருமணம் செய்துகொண்டபோது, அது சாதாரண அரச குடும்பத் திருமணம் அல்ல. அவர் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. நீண்டகால காதலுக்குப் பிறகு நடந்த இந்த திருமணம், பழைய அரச மரபுகள் மற்றும் நவீன சமூக மதிப்புகளுக்கு இடையிலான மாற்றத்தையும் பிரதிபலித்தது. பின்னர் ஹரால்ட் தம்பதியினர் நோர்வே அரச குடும்பத்தின் நவீன முகமாக மாறினர்.

நோர்வேயின் எண்ணெய் வளமும் மன்னரின் காலமும்

ஹரால்டின் ஆட்சிக்காலத்தை நோர்வேயின் பொருளாதார வரலாற்றிலிருந்து பிரித்து பார்க்க முடியாது. வடக்கடலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு வளங்கள், இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் நோர்வேயின் பொருளாதாரத்தை அடிப்படையாக மாற்றின. இந்த செல்வத்தை நிர்வகிக்கும் விதத்தில் நோர்வே உலகின் முன்னணி நாடுகளில் ஒன்றாக உருவானது.

அரசாங்கங்கள் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வகுத்தபோதும், மன்னர் அந்த தேசிய மாற்றத்தின் அரசியலற்ற சாட்சியாக இருந்தார். ஒரு ஏழ்மையான ஐரோப்பிய நாட்டிலிருந்து மிக உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரம் கொண்ட நவீன நலன்புரி அரசாக நோர்வே வளர்ந்த காலத்தை ஹரால்ட் நேரில் கண்டார். அதனால் அவரது மறைவு, ஒரு அரசரின் வாழ்க்கை முடிவை மட்டுமல்ல; நோர்வேயின் மிகப்பெரிய சமூக-பொருளாதார மாற்றத்தின் சாட்சியாக இருந்த ஒரு தலைமுறையின் முடிவையும் குறிக்கிறது.

முடியாட்சியைப் பற்றிய கேள்விகள் இருந்தபோதும்.

எந்த நவீன ஜனநாயக முடியாட்சியும் விமர்சனங்களிலிருந்து விடுபட்டதல்ல. நோர்வேயிலும் முடியாட்சியைத் தொடர வேண்டுமா என்ற விவாதம் அவ்வப்போது எழுந்துள்ளது. குடியரசை ஆதரிப்பவர்கள், மரபுரிமை அடிப்படையிலான அரச பதவி நவீன ஜனநாயகத்தின் சமத்துவக் கொள்கைகளுடன் முரண்படுகிறது என்று வாதிடுகின்றனர்.

ஆனால் முடியாட்சியை ஆதரிப்பவர்கள், மன்னர் அரசியல் அதிகாரம் செலுத்தாததால், அவர் நாட்டின் அரசியல் போட்டிகளுக்கு மேலாக நிற்கும் ஒரு ஒன்றிணைக்கும் நிறுவனமாக செயல்பட முடியும் என்று கருதுகின்றனர்.

ஹரால்டின் நீண்ட ஆட்சிக்காலம் இந்த விவாதத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான பரிமாணத்தை அளித்தது. அவர் முடியாட்சியை அதிகாரத்தின் நிறுவனமாக காட்டுவதற்குப் பதிலாக, தொடர்ச்சியின் நிறுவனமாக காட்டினார்.அதுவே அவரது மிகப்பெரிய அரசியல் மரபாக இருக்கலாம்.

புதிய மன்னர்; புதிய காலம்

ஹரால்டின் மறைவுடன் அவரது மகன் பட்டத்து இளவரசர் ஹாகோன் மன்னராகப் பொறுப்பேற்றுள்ளார். இதன் மூலம் நோர்வே முடியாட்சி புதிய தலைமுறைக்குள் நுழைகிறது.

ஹாகோன், தனது தந்தையைப் போலவே அரசியலமைப்புச் சட்ட வரம்புகளுக்குள் செயல்படும் மன்னராக இருப்பார். ஆனால் அவர் எதிர்கொள்ளும் நோர்வே, ஹரால்ட் அரியணை ஏறிய காலத்திய நோர்வே அல்ல.

காலநிலை மாற்றம், குடியேற்றம், தொழில்நுட்ப மாற்றம், ஐரோப்பாவுடனான உறவு, பாதுகாப்பு அரசியல், வடக்கு ஐரோப்பாவின் புவிசார் முக்கியத்துவம் போன்ற புதிய சவால்கள் மன்னராட்சியின் எதிர்காலப் பங்கையும் சோதிக்கும். எனவே ஹாகோனின் முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய கேள்வி, 'தந்தையின் இடத்தை எவ்வாறு நிரப்புவது?' என்பதல்ல.

மாறிவரும் நோர்வேயில் முடியாட்சியின் பொருத்தத்தை எவ்வாறு தொடர்ந்து நிரூபிப்பது? என்பதே அந்தக் கேள்வி.

வரலாறு விடைபெறும் தருணம்

ஒரு மன்னரின் மரணத்தை அளவிடுவது அவரது ஆட்சிக்கால ஆண்டுகளால் மட்டும் முடியாது. அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் ஒரு நாடு எவ்வாறு மாறியது? மக்கள் அவரை எவ்வாறு நினைவுகூர்கிறார்கள்? அவரது பதவி அந்த நாட்டின் அரசியல் மற்றும் சமூக வாழ்வில் எந்த அர்த்தத்தைப் பெற்றது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களில்தான் ஹரால்டின் உண்மையான மரபு இருக்கிறது. இரண்டாம் உலகப் போரின் குழந்தையாகத் தொடங்கிய அவரது வாழ்க்கை, நவீன ஜனநாயக நோர்வேயின் தேசியத் தலைவராக முடிவடைந்துள்ளது.

அவர் அரசாங்கங்களை நடத்தவில்லை. சட்டங்களை இயற்றவில்லை. தேர்தல்களில் போட்டியிடவில்லை. ஆனால் பல தலைமுறைகளுக்கு நோர்வே என்ற நாட்டின் முகமாக இருந்தார். அரசியலில் ஆழமான பிளவுகள் உருவாகும் காலங்களிலும், சமூகத்தில் வேகமான மாற்றங்கள் நிகழும் காலங்களிலும், ஒரு நாட்டின் தொடர்ச்சியை நினைவூட்டும் ஒரு மனிதராக அவர் இருந்தார்.அதனால்தான் அவரது மறைவு ஒரு அரண்மனையின் துயரம் மட்டுமல்ல.

இது ஒரு நாட்டின் கூட்டு நினைவில் பதிந்திருந்த ஒரு நீண்ட அத்தியாயத்தின் முடிவு.

நோர்வே புதிய மன்னரை வரவேற்கத் தயாராகிறது. ஆனால் அதற்கு முன், அது தனது பழைய மன்னருக்கு விடை கொடுக்கிறது. ஒரு காலத்தின் சாட்சியாக வாழ்ந்த, ஒரு நாட்டின் அடையாளமாக நின்ற, ஒரு மன்னருக்கு  நோர்வேயின் மக்கள் சார்பில் இறுதி வணக்கம்.

மன்னர் ஐந்தாம் ஹரால்டின் நினைவு நிலைத்திருக்கட்டும்.