போராட்டமா? கலவரமா? – இந்தியத் தலைநகர் புதுதில்லியில் நடைபெறுவது என்ன?

முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். புதுதில்லியில் தற்போது நடைபெறுவது நாடு முழுவதையும் உலுக்கும் வன்முறைக் கலவரம் அல்ல. அமைதியான முறையில் தங்களது கோரிக்கைகளை முன்வைக்கும் குடிமக்களின் ஜனநாயகப் போராட்டம்தான். சில இடங்களில் காவல்துறையின் கட்டுப்பாடுகள், கைது நடவடிக்கைகள் மற்றும் பதற்றமான சூழல்கள் ஏற்பட்டிருந்தாலும், அதை "கலவரம்" என்று சித்தரிப்பது உண்மைக்குப் புறம்பானது.

இன்றைய அரசியல் சூழலில், எந்தப் போராட்டத்தையும் "தேச விரோதம்", "அமைதிக்குக் குந்தகம்" அல்லது "சட்டம்-ஒழுங்குப் பிரச்சினை" என்று அடையாளப்படுத்தும் போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. மக்களின் குரலைக் கேட்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களது போராட்டத்தை சந்தேகத்தின் கண்ணாடி வழியே பார்ப்பது ஜனநாயகத்திற்கு நல்ல அறிகுறி அல்ல.

இந்தப் பின்னணியில்தான் சோனம் வாங்சுக்கின் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவருடைய போராட்டம் தனிப்பட்ட புகழுக்காகவோ, அரசியல் ஆதாயத்திற்காகவோ நடத்தப்படுவது அல்ல. லடாக்கின் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் கீழ் பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டிய அவசியம் மற்றும் அந்தப் பகுதி மக்களின் எதிர்காலம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டதாகும்.

ஒரு கேள்வி எழுகிறது. நாட்டின் எல்லைப் பகுதிகளைப் பாதுகாப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் மக்களின் குரல் ஏன் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்படுகிறது? தேர்தல் நேரங்களில் தேசிய உணர்வைப் பேசும் அரசியல் தலைவர்கள், எல்லைப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் குறித்து ஏன் அமைதியாக இருக்கின்றனர்?

சோனம் வாங்சுக் உண்ணாவிரதத்தில் அமர்ந்தது நேற்று அல்ல. பல கட்டங்களாக அவர் அமைதியான ஜனநாயகப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துள்ளார். உரையாடலுக்கான வாய்ப்புகள் தேடப்பட்டன. மனுக்கள் அளிக்கப்பட்டன. மக்கள் பேரணிகள் நடத்தப்பட்டன. இவற்றிற்குப் பிறகே உண்ணாவிரதம் என்ற கடைசி ஜனநாயக ஆயுதத்தை அவர் கையில் எடுத்துள்ளார். எனவே, இது திடீர் உணர்ச்சிப் போராட்டமல்ல; நீண்டகாலக் கோரிக்கைகளின் வெளிப்பாடாகும்.

இங்கே நாம் நினைவுகூர வேண்டியது, மகாத்மா காந்தியின் அரசியல் மரபாகிய உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தின் தத்துவமாகும். அதிகாரத்தை வன்முறையால் அல்ல, அறவழியில் சிந்திக்க வைப்பதுதான் அதன் நோக்கம். உண்ணாவிரதம் என்பது அரசுக்கு எதிரான போர்ப் பிரகடனம் அல்ல; அரசின் மனச்சாட்சியைத் தட்டியெழுப்பும் அறப்போராட்டம்.

இருப்பினும், ஜனநாயகத்தில் எந்தப் போராட்டமும் நிரந்தரத் தீர்வாக அமையாது. உரையாடலே தீர்வின் தொடக்கம். அரசின் பொறுப்பு, போராட்டக்காரர்களை அடக்குவதல்ல; அவர்களது கோரிக்கைகளை ஆய்வு செய்து, வெளிப்படையான பேச்சுவார்த்தையின் மூலம் மக்களுக்கு நம்பிக்கை அளிப்பதாகும். அதே நேரத்தில், போராட்டத்தை முன்னெடுப்பவர்களும் அமைதி மற்றும் சட்டம்-ஒழுங்கை மதிக்க வேண்டியது அவசியம்.

புதுதில்லியின் தெருக்களில் இன்று ஒலிப்பது வெறும் முழக்கங்களல்ல. "எங்களைக் கேளுங்கள்" என்ற ஜனநாயகத்தின் குரல். அந்தக் குரலை "கலவரம்" என்று பெயரிட்டு ஒதுக்கிவிட்டால், நாளை ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை உரிமைகளே கேள்விக்குறியாகிவிடும்.

எனவே, இந்தியத் தலைநகரில் நடைபெறுவது கலவரம் அல்ல; ஜனநாயகத்தின் சோதனையாகும். சோனம் வாங்சுக்கின் உண்ணாவிரதம் ஒருவரின் உடல் வலிமையின் வெளிப்பாடு அல்ல; ஒரு சமூகத்தின் நியாயமான கவலைகளின் அரசியல் மொழிபெயர்ப்பாகும். அந்தக் குரலைக் கேட்பதும், அதற்கு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் வரம்பிற்குள் பதிலளிப்பதும், ஜனநாயக அரசின் கடமையாகும்.

போராட்டங்களைக் கண்டு அஞ்சும் ஜனநாயகம் பலவீனமானது. போராட்டங்களைக் கேட்டு பதிலளிக்கும் ஜனநாயகம்தான் வலிமையானது.