பக்தி மரபு நீட்சியில் இசைஞானியின் புத்திசை எழுச்சி !

தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் வானில் ஒளிரும் இரு பெரும் நட்சத்திரங்கள், ஆண்டாளின் திருப்பாவை மற்றும் மாணிக்கவாசகரின் திருப்பள்ளியெழுச்சி. பல நூற்றாண்டுகளாக அவை தமிழர்களின் ஆன்மிக வாழ்வில் அதிகாலைப் பிரார்த்தனையின் குரல்களாக ஒலித்து வருகின்றன. கோயில் வாசல்களில், இல்லங்களின் பூஜை அறைகளில், மார்கழி மாதத்தின் பனிக்காலப் பொழுதுகளில் அவற்றின் சொற்கள் இன்னும் உயிரோடு இருக்கின்றன.

இத்தகைய காலத்தால் அழியாத பக்திப் பாடல்கள் ஏற்கனவே இருக்கும்போது, இசைஞானி இளையராஜா மீண்டும் "பள்ளியெழுச்சி பாவைப் பாடல்கள்" என்றொரு முயற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் என்ன என்ற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது. ஆனால் இந்தக் கேள்விக்கான விடை, பழையவற்றை மாற்றுவதில் இல்லை; மாறாக, அவற்றை புதிய தலைமுறையின் உணர்வுகளோடு மீண்டும் இணைப்பதில் இருக்கிறது.

மரபை மாற்றுவதல்ல; மரபுடன் உரையாடுவது

காலத்தால் போற்றப்படும் இலக்கியப் படைப்புகள் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதிய வாசிப்பையும் புதிய அனுபவத்தையும் பெறுகின்றன. கம்பராமாயணம், திருக்குறள், சங்க இலக்கியங்கள் போன்றவை உருவான காலத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டி இன்றும் வாழ்வதற்குக் காரணம் அவற்றின் உள்ளார்ந்த ஆற்றல் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு காலமும் அவற்றைத் தன் மொழியில் மீண்டும் அணுகுவதும் ஆகும்.

அதேபோல, திருப்பாவை அல்லது திருப்பள்ளியெழுச்சி போன்ற படைப்புகள் ஏற்கனவே முழுமையானவை. அவற்றுக்கு இன்னொரு இசை வடிவம் தேவைப்பட்டது என்பதல்ல இளையராஜாவின் முயற்சியின் நோக்கம். மாறாக, அவற்றின் ஆன்மிக உணர்வுகளை நவீன இசை உணர்வு கொண்ட மனிதனிடம் எவ்வாறு கொண்டு சேர்ப்பது என்ற தேடலே இந்த முயற்சியின் அடிப்படை.

பழைய பக்திப் பாடல்களுக்கும் புதிய இசை அணுகுமுறைக்கும் உள்ள வேறுபாடு

பாரம்பரியமாகப் பாடப்பட்ட திருப்பாவை, திருப்பள்ளியெழுச்சி ஆகியவை பெரும்பாலும் கோயில் வழிபாட்டு மரபுகளோடும், கர்நாடக இசைப் பாணிகளோடும் நெருங்கிய தொடர்புடையவை. அவற்றில் சொல், சந்தம், பக்தி உணர்வு ஆகியவை முதன்மை பெறுகின்றன.

இளையராஜாவின் அணுகுமுறை அதிலிருந்து வேறுபடுகிறது. அவர் பக்திப் பாடலை வெறும் வழிபாட்டு வடிவமாகப் பார்க்கவில்லை; அது ஒரு இசை அனுபவம், ஒரு உள்ளுணர்வு பயணம் என்ற நிலையில் அணுகுகிறார். இங்கு பாடலின் நோக்கம் இறைவனைப் போற்றுவது மட்டுமல்ல; கேட்பவரின் மனத்தில் அமைதியையும் ஆன்மிகத் தேடலையும் உருவாக்குவதாகிறது.

இசைஞானியின் தனித்துவம்: இலக்கியத்திற்குள் இசையைக் காணுதல்

இளையராஜாவின் மிகப்பெரிய பலம், அவர் இசையை வார்த்தைகளுக்கு மேலாகத் திணிப்பதில்லை என்பதே. ஒரு பக்திப் பாடலில் இசை அதிகமாக முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டால், சொற்களின் அர்த்தம் பின்னுக்குத் தள்ளப்படலாம். ஆனால் இளையராஜாவின் அணுகுமுறையில் இசை, இலக்கியத்தின் உள்ளார்ந்த உணர்வை வெளிப்படுத்தும் கருவியாகிறது.

அதிகாலையின் அமைதி, இறைவனை எதிர்நோக்கும் மனநிலை, பக்தனின் பணிவு, ஆன்மாவின் விழிப்பு  இவை அனைத்தையும் அவர் இசையின் நுண்ணிய அசைவுகள் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார்.

மேற்கத்திய இசை நுட்பமும் தமிழ் ஆன்மிக மரபும்

இளையராஜாவின் இசைப் பயணத்தின் முக்கிய அடையாளம், கிழக்கையும் மேற்கையும் இணைக்கும் திறன். மேற்கத்திய இசைக்கருவி அமைப்புகள், ஒத்திசைவு (harmony), இசைக்குழு வடிவமைப்பு போன்ற நுட்பங்களை அவர் தமிழின் ஆன்மிக இசை மரபுடன் இணைக்கிறார். ஆனால் இந்த இணைப்பு பாரம்பரியத்தை அழிப்பதில்லை. மாறாக, பழைய ஆன்மிக உணர்வுக்கு புதிய ஒலிச்சூழலை உருவாக்குகிறது.

இது கோயிலின் மணி ஓசையை மாற்றுவது அல்ல; அந்த மணி ஓசையை இன்னொரு தலைமுறையின் காதுகளுக்கு தெளிவாகக் கொண்டு செல்வது போன்றது.

ஏன் இந்த முயற்சி அவசியமானது?

ஒரு காலத்தில் பக்திப் பாடல்கள் மக்கள் வாழ்வின் இயல்பான பகுதியாக இருந்தன. ஆனால் நவீன வாழ்க்கை முறை, நகரமயமாக்கல், மாறிவரும் ரசனை ஆகியவற்றால் புதிய தலைமுறையினர் அந்த மரபுகளிலிருந்து ஓரளவு விலகியுள்ளனர். இந்த இடைவெளியை நிரப்பும் பாலமாக இளையராஜாவின் முயற்சியைப் பார்க்கலாம்.

பழைய பாடல்களைப் பாதுகாப்பது மட்டும் போதாது; அவற்றை புதிய அனுபவமாக மாற்றி அடுத்த தலைமுறையிடம் கொண்டு சேர்ப்பதும் அவசியம். அந்தப் பணியைத்தான் இந்த இசைத் தொகுப்பு செய்கிறது.

பக்தியைத் தாண்டிய மனித அனுபவம்

இளையராஜாவின் இந்தப் படைப்புகளின் சிறப்பு, அவை ஒரு குறிப்பிட்ட மத உணர்வுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடாததில்தான் உள்ளது. பக்தி என்பது இங்கு ஒரு மதச் சடங்கு மட்டுமல்ல; அது மன அமைதி, பணிவு, நன்றியுணர்வு, இயற்கையோடு இணையும் உணர்வு ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடாகிறது. அதனால், இறைநம்பிக்கை கொண்டவருக்கும், இசையை நேசிப்பவருக்கும், இலக்கியத்தை ரசிப்பவருக்கும் இந்தப் பாடல்கள் வெவ்வேறு கதவுகளைத் திறக்கின்றன.

தொடரும் மரபில் ஒரு புதிய அத்தியாயம்

திருப்பாவையும் திருப்பள்ளியெழுச்சியும் இருக்கும்போது இசைஞானியின் முயற்சி ஏன்? என்ற கேள்விக்கு ஒரே பதில்;
ஏற்கனவே இருக்கும் ஒளியை மாற்றுவதற்காக அல்ல; அந்த ஒளியை இன்னொரு தலைமுறையின் கண்களுக்கு கொண்டு சேர்ப்பதற்காக.

ஆண்டாள், மாணிக்கவாசகர் போன்ற ஞானிகளின் வார்த்தைகள் காலத்தை வென்று நிற்கின்றன. அந்த வார்த்தைகளுக்கு இளையராஜா வழங்கிய இசை வடிவம், அவற்றின் அர்த்தத்தை புதிதாக உணரச் செய்யும் ஒரு இசைப் பாலமாகிறது. அதனால் பள்ளியெழுச்சி பாவைப் பாடல்கள் என்பது பழைய பக்தி மரபுக்கு மாற்றாக உருவானது அல்ல; அந்த மரபின் தொடர்ச்சியில் தோன்றிய ஒரு நவீன ஆன்மிக இசை அத்தியாயம்.

ஆன்மிகமும் இசையும் சந்திக்கும் இடம்

பள்ளியெழுச்சி என்பது இறைவனை எழுப்பும் சடங்கு மட்டுமல்ல; மனித மனத்தின் விழிப்புணர்வுக்கான அழைப்பும் ஆகும். அந்த அழைப்பை இசையின் வழியாக உணர்த்துவதில்தான் இளையராஜாவின் சாதனை அமைந்துள்ளது.

இந்தத் தொகுப்பைக் கேட்கும் போது, இசை நம்மை வெளிப்புற உலகிலிருந்து அக உலகிற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. அதுவே இந்தப் படைப்பின் நீடித்த மதிப்பாகும்.

நிறைவாக

"பள்ளியெழுச்சி பாவைப் பாடல்கள்" என்பது ஒரு பக்தி இசைத் தொகுப்பு என்ற வரையறையைத் தாண்டி, தமிழ் இலக்கியம், கர்நாடக இசை, மேற்கத்திய இசை அமைப்பு, ஆன்மிக அனுபவம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றிணையும் அரிய கலைச் சான்றாக விளங்குகிறது.

திரைப்பட இசையின் எல்லைகளைத் தாண்டி, தமிழின் பக்தி மரபிற்கு நவீன இசை வடிவம் வழங்கிய இசைஞானி இளையராஜாவின் படைப்புகளில் இது தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது. காலம் மாறினாலும் அதிகாலையின் அமைதியைப் போலவே இந்தப் பாடல்களும் தலைமுறைகள் தாண்டி மனங்களை விழிப்புறச் செய்யும் ஆற்றலைத் தக்கவைத்திருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

- 4தமிழ்மீடியாவிற்காக: மலைநாடான்