மாற்றத்தின் இரு முகங்கள்

ஒருவர் திரையரங்கிலிருந்து அரசியல் மேடைக்கு வந்தவர். இன்னொருவர் தெரு போராட்டங்களிலிருந்து நாடாளுமன்றத்தின் உச்சிக்குச் சென்றவர். ஒருவரின் பின்னணியில் மக்கள் ஈர்ப்பின் அலை இருக்கிறது; மற்றொருவரின் பின்னணியில் நீண்டகால அரசியல் இயக்கத்தின் அனுபவம் நிற்கிறது. ஆனால் இருவரையும் இணைக்கும் ஒரு சொல் உண்டு: "மாற்றம்."

அரசியலின் நிரந்தரமான கேள்வி இதுதான்; மாற்றத்தை அறிவிப்பது எளிது; மாற்றத்தை ஆட்சியாக மாற்றுவது எவ்வளவு கடினம்?

மக்களின் விரக்தியே புதிய தலைவர்களை உருவாக்குகிறது. 

புதிய தலைவர்கள் வெற்றிடத்தில் தோன்றுவதில்லை. பழைய அரசியலின் தோல்விகளே அவர்களை உருவாக்குகின்றன.தமிழகத்தில் நீண்டகாலமாக ஆதிக்கம் செலுத்திய அரசியல் மரபுகளுக்கு மாற்று தேடும் மனநிலை உருவானது. அதேபோல், இலங்கையில் பொருளாதார வீழ்ச்சியும் அரசியல் நம்பிக்கை இழப்பும், பழைய அதிகார மையங்களை மக்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கின. அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பியவர்கள்தான் விஜயும் அநுரவும்.

இருவரும் மக்களிடம் ஒரே வாக்குறுதியை முன்வைத்தனர். "அரசியல் மாற வேண்டும்." இருவரும் மாற்றத்தைப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் மாற்றத்தின் மொழி ஒன்றல்ல. விஜயின் அரசியல் மொழி நம்பிக்கையின் மொழி. எதிர்காலத்தின் மொழி. இளைஞர்களின் கனவுகளை அரசியலாக்கும் முயற்சி.

அநுர குமார திசநாயக்கவின் அரசியல் மொழி அமைப்புச் சீர்திருத்தத்தின் மொழி. சமூக நீதி, பொருளாதார ஒழுங்கு, அரசியல் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றின் மொழி. ஒருவர் மக்களின் உணர்வுகளை இயக்குகிறார். இன்னொருவர் அரசியல் அமைப்புகளை மாற்ற முயல்கிறார். இதுவே அவர்களின் முதல் பெரிய வேறுபாடு.

மக்களாட்சி என்பது வெறும் தேர்தல் வெற்றி அல்ல

ஜனநாயகத்தின் அழகு, மக்களின் தீர்ப்பில் இருக்கிறது. ஆனால் அதன் வலிமை, ஆட்சியின் தரத்தில் இருக்கிறது. விஜயின் முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய சவால், மக்கள் அன்பை நிர்வாக நம்பிக்கையாக மாற்றுவதாகும்.
அநுரவின் முன் நிற்கும் சவால், பொருளாதார மீட்சியை அரசியல் நிலைத்தன்மையாக மாற்றுவதாகும்.
இருவரும் வெவ்வேறு பாதைகளில் பயணிக்கிறார்கள். ஆனால் இருவரின் இலக்கும் ஒன்றே மக்களின் நம்பிக்கையை இழக்காமல் இருப்பது.

அதிகாரம் என்பது வெற்றி அல்ல; அது ஒரு சோதனை

தேர்தல் என்பது அரசியல்வாதிக்கு ஒரு கொண்டாட்டம். ஆட்சி என்பது அதற்குப் பிந்தைய தேர்வு. அதிகாரம் கிடைத்த முதல் நாளிலிருந்து ஒவ்வொரு முடிவும் ஒரு அரசியல் அறிக்கையாக மாறுகிறது. ஒரு பள்ளி திறக்கப்படுகிறதா?. ஒரு மருத்துவமனை கட்டப்படுகிறதா? ஒரு விவசாயி கடனிலிருந்து மீள்கிறாரா? ஒரு இளைஞன் வேலை பெறுகிறானா? இவையே ஆட்சியின் உண்மையான அறிக்கைகள்.

பொருளாதாரமே அரசியலின் புதிய மொழி

இருபதாம் நூற்றாண்டில் அரசியலை கருத்தியல்கள் வழிநடத்தின. இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டில் அரசியலை பொருளாதாரம் வழிநடத்துகிறது. தமிழகத்தில் வளர்ச்சியைத் தொடர வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. இலங்கையில் வளர்ச்சியை மீண்டும் தொடங்க வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. இதுவே இரு தலைவர்களின் அரசியல் வேறுபாட்டை விட பெரிய பொருளாதார வேறுபாடு.

தமிழர் உணர்வும் அரசியல் பொறுப்பும்

தமிழகத்தின் அரசியல், இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினையை புறக்கணிக்க முடியாது. அதே நேரத்தில், இலங்கை ஜனாதிபதி, தமிழ் மக்களின் உரிமைகளையும் சிங்கள மக்களின் பாதுகாப்பு உணர்வையும் இணைக்கும் அரசியல் சமநிலையை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளார். இருவரும் தங்கள் மக்களிடம் பேசுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களின் வார்த்தைகள் பாக்கு நீரிணையைத் தாண்டி ஒருவரை ஒருவர் சென்றடைகின்றன. அதுவே இந்த அரசியலின் நுட்பமான பரிமாணம்.

தலைமையின் உண்மையான அளவுகோல் 

ஒரு தலைவர் எத்தனை கூட்டங்களில் பேசினார் என்பது வரலாறு கேட்காது. அவர் எத்தனை மனிதர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றினார் என்பதைத்தான் வரலாறு பதிவு செய்யும். ஒரு அரசாங்கத்தின் வெற்றி அதன் விளம்பரங்களில் இல்லை; அதன் கொள்கைகள் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களில் இருக்கிறது. அரசியல் என்பது புகழைப் பெறும் கலை அல்ல; பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒழுக்கம்.

நிறைவாக ...

விஜயும் அநுர குமார திசநாயக்கவும் தென்னாசிய அரசியலின் இரண்டு புதிய அத்தியாயங்கள். ஒருவர் தமிழ்நாட்டின் மாற்ற எதிர்பார்ப்பின் வெளிப்பாடு; மற்றொருவர் இலங்கையின் மீளுருவாக்க விருப்பத்தின் பிரதிநிதி. ஆனால் வரலாறு ஒருபோதும் வாக்குறுதிகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாது. அது சாதனைகளையே நினைவில் வைக்கும்.

கைத்தட்டல்களால் தலைவர்கள் உருவாகலாம். ஆனால் காலத்தின் சோதனையில்தான் அரசியல் தலைவர்கள் அரசியல்வாதிகளிலிருந்து அரசியல் மரபுகளாக உயர்கிறார்கள். சென்னையிலும் கொழும்பிலும் இன்று எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது வெறும் இரண்டு அரசுகளின் வரலாறு அல்ல. மக்கள் எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் அரசியல் பொறுப்புக்கும் இடையே நடைபெறும் ஒரு புதிய ஜனநாயக உரையாடலின் வரலாறாகும். அந்த உரையாடலின் முடிவைத் தீர்மானிப்பது தேர்தல்கள் அல்ல; காலம். ஏனெனில் அரசியலில் இறுதி நீதிபதி மக்கள் என்றாலும், இறுதி வரலாற்றாசிரியர் காலம்தான்.

"அரசியலில் தலைவர்கள் வரலாற்றை உருவாக்குவதில்லை; வரலாற்றின் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு வடிவம் கொடுப்பவர்களாக அவர்கள் மாறுகிறார்கள்."