நேபாளப் பேரழிவு முதலா முடிவா ?

நேபாளம்–திபெத் எல்லைப் பகுதியில் ஆகஸ்ட் 26 அன்று ஏற்பட்ட இந்தச் சம்பவம், ஒரே நாளில் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களை காவுகொண்டதுடன், ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோரை காணாமல் போனவர்களாக மாற்றியுள்ளது. ஆகஸ்ட் 27 நிலவரப்படி நேபாளம் மற்றும் சீனாவின் திபெத் பகுதியில் சேர்த்து 360-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்துள்ளதாகவும், 1,400-க்கும் மேற்பட்டோர் காணாமல் போயுள்ளதாகவும் சர்வதேச செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

பூகம்பம் என்று தொடங்கிய குழப்பம்

பேரழிவு நிகழ்ந்தபோது, ஆரம்பத்தில் அது ஒரு நிலநடுக்கத்தால் ஏற்பட்டதாக கருதப்பட்டது. ஆனால் பின்னர் செயற்கைக்கோள் படங்கள் மற்றும் புவியியல் ஆய்வுகள் வேறொரு கதையைச் சொன்னன. திபெத் பகுதியில் சுமார் 5,200 மீட்டர் உயரத்தில் இருந்த பனிப்பாறையின் ஒரு பகுதி உடைந்து கீழே விழுந்து, பாறை மற்றும் பனியுடன் கூடிய மாபெரும் சரிவை உருவாக்கியது. அது ஆற்றைத் தற்காலிகமாகத் தடுத்து, பின்னர் அந்த இயற்கைத் தடுப்பு உடைந்தபோது பேரழிவை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு நீரும் சேறும் கீழ்நோக்கிப் பாய்ந்தன. அமெரிக்க புவியியல் ஆய்வு நிறுவனம் (USGS) பதிவு செய்த நில அதிர்வு, வெள்ளத்தை ஏற்படுத்திய நிலநடுக்கம் அல்ல; மாறாக பனிப்பாறை–பாறைச் சரிவினால் உருவான நில அதிர்வு என மதிப்பிட்டுள்ளது.

இந்த நீர்ப்பெருக்கு Lhende Khola ஆற்றில் நுழைந்து Bhote Koshi மற்றும் Trishuli ஆறுகளின் வழியாக தெற்கே பரவியது. சில இடங்களில் Trishuli ஆற்றின் நீர்மட்டம் வெறும் 30 நிமிடங்களில் சுமார் 9 மீட்டர் உயர்ந்ததாகத் தகவல்கள் கூறுகின்றன. இதன் வேகம் மற்றும் அழிக்கும் சக்தியே பலருக்கு தப்பிச் செல்லக்கூடிய நேரமே இல்லாமல் செய்தது.

ஒரு ஆற்றின் கோபம் மட்டுமல்ல

Rasuwa மாவட்டத்தில் உள்ள Timure, Syapru Besi உள்ளிட்ட பகுதிகள் மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. பின்னர் Nuwakot, Dhading போன்ற கீழ்நிலை மாவட்டங்களுக்கும் வெள்ளமும் சேறும் பரவின. வீடுகள், பாலங்கள், சாலைகள், மின்சார உள்கட்டமைப்புகள் என அத்தியாவசிய வசதிகள் பல இடங்களில் முற்றாக அழிந்துள்ளன.

சுமார் 19 பாலங்களும் 40 கிலோமீட்டர் அளவிலான சாலைகளும் சேதமடைந்துள்ளதாக ஆரம்ப மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. இதனால் பேரிடர் நடந்த இடங்களை அடைவதே மீட்புக் குழுக்களுக்கு மிகப்பெரிய பிரச்சினையாக மாறியுள்ளது. இது ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: பேரழிவு என்பது உயிர்களை மட்டுமல்ல, உயிர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கான பாதைகளையும் அழிக்கிறது.

“காணாமல் போனவர்” என்ற சொல்லின் பின்னால், இந்தப் பேரிடரின் மிக வேதனையான பகுதி காணாமல் போனவர்களின் எண்ணிக்கை.

நேபாளத்தில் மட்டும் நூற்றுக்கணக்கானோர் காணாமல் போயுள்ளனர். அவர்களில் வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகள் மற்றும் கைலாஷ்–மனசரோவர் யாத்திரைக்குச் சென்றவர்கள் கணிசமானவர்கள். இந்தியா, அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா, பிரிட்டன், கனடா உள்ளிட்ட பல நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் தொடர்பு கொள்ள முடியாத நிலையில் உள்ளதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. திபெத்தின் Gyirong பகுதியிலும் நூற்றுக்கணக்கானோர் காணாமல் போயுள்ளனர்.

இதனால் மீட்புப்பணி ஒரு உள்ளூர் மனிதாபிமான நடவடிக்கையாக மட்டும் இல்லாமல், பல நாடுகள் சம்பந்தப்பட்ட சர்வதேச தேடுதல் நடவடிக்கையாகவும் மாறியுள்ளது.

காணாமல் போனவர்களின் பட்டியலைத் தயாரிப்பதே இந்நிலையில் ஒரு சவால். வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டவர்கள் எந்தப் பகுதியில் இருக்கிறார்கள் என்பது தெரியாமல் போகலாம்; தொலைத்தொடர்பு இணைப்புகள் துண்டிக்கப்பட்டிருக்கலாம்; ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பலர் காணாமல் போயிருக்கலாம். எனவே “எத்தனை பேர் காணவில்லை?” என்ற எண்ணிக்கையே தொடர்ந்து மாறக்கூடியதாக உள்ளது.

மீட்புப்பணிகளுக்கு எதிரான ஐந்து பெரும் சுவர்கள்

முதலாவது — புவியியல்.
நேபாளத்தின் மலைப்பகுதிகள் இயற்கையாகவே அணுகுவதற்கு கடினமானவை. ஒரு சாலை துண்டிக்கப்பட்டால் அடுத்த மாற்றுப்பாதை பல கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கலாம். இந்நிலையில் பாலங்களும் சாலைகளும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டதால் தரைவழிப் பயணம் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.

இரண்டாவது — இரண்டாவது பேரழிவின் அபாயம்.
முதல் வெள்ளம் முடிந்துவிட்டது என்பதாலேயே ஆபத்து முடிவதில்லை. மலைச்சரிவுகள் இன்னும் நிலையற்ற நிலையில் இருக்கலாம். மேலும், எல்லைப் பகுதியில் உருவாகியுள்ள நீர்த்தேக்கம் உடைந்தால் புதிய வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படும் அபாயமும் அதிகாரிகளுக்கு கவலையாக உள்ளது.

மூன்றாவது — வான்வழி மீட்பின் வரம்புகள்.
சாலைகள் அழிந்த இடங்களில் ஹெலிகாப்டர்களே முக்கியமான உயிர்க்கோடாக மாறுகின்றன. ஆனால் மலைப்பகுதியில் வானிலை, காற்று, பார்வைத்திறன், எரிபொருள் மற்றும் தரையிறங்கும் இடங்களின் பற்றாக்குறை ஆகியவை ஹெலிகாப்டர் நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்துகின்றன.

நான்காவது — தகவல் தொடர்பு.
பாலங்கள், சாலைகள் மட்டுமல்லாமல் தொலைத்தொடர்பு மற்றும் மின்சார வசதிகளும் பாதிக்கப்படும்போது, உயிருடன் இருப்பவர்கள் எங்கே உள்ளனர் என்பதைக் கண்டறிவதே கடினமாகிறது.

ஐந்தாவது — சேறும் இடிபாடுகளும்.
இது வெறும் தண்ணீர் வெள்ளம் அல்ல. பாறைகள், மரங்கள், கட்டிட இடிபாடுகள், மண் மற்றும் பனிப்பாறைத் துண்டுகள் கலந்த அதிவேக ஓட்டம். இதனால் சாலைகளும் ஆற்றுப்படுகைகளும் மீட்புக் குழுக்களுக்கு ஆபத்தான பகுதிகளாக மாறியுள்ளன.

இராணுவமும் உள்ளூர் மக்களும் முன்னணியில்

நேபாள இராணுவம், காவல்துறை மற்றும் பிற மீட்புப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த 5,000-க்கும் மேற்பட்டோர் மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஹெலிகாப்டர்கள் மூலம் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பகுதிகளுக்குச் சென்று உயிர் பிழைத்தவர்களை வெளியேற்றுவதோடு, உணவு, கூடாரம் மற்றும் பிற அவசரப் பொருட்களும் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன.

இத்தகைய பேரிடர்களில் முதல் மீட்பாளர்கள் பெரும்பாலும் அரசு அமைப்புகள் அல்ல — அருகில் வசிக்கும் மக்கள். தங்கள் உயிரையே ஆபத்தில் வைத்து அண்டை வீட்டாரைத் தேடுபவர்கள், படகுகள் அல்லது கனரக வாகனங்களைப் பயன்படுத்தி மக்களை வெளியேற்றுபவர்கள், காயமடைந்தவர்களுக்கு தற்காலிக சிகிச்சை அளிப்பவர்கள் என உள்ளூர் சமூகமே முதல் பாதுகாப்புச் சுவராக மாறுகிறது.

சர்வதேச உதவி: அவசரத் தேவையும் ஒருங்கிணைப்பும்

நேபாளத்தின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க பல நாடுகளும் சர்வதேச அமைப்புகளும் உதவிகளை அறிவித்துள்ளன. இந்தியா அவசர நிவாரணப் பொருட்களுடன் விமானத்தை அனுப்பியுள்ளது. சர்வதேச செஞ்சிலுவை மற்றும் செம்பிறை இயக்கம் அவசர நிதியை வெளியிட்டுள்ளது. ஐரோப்பிய ஒன்றியம் Copernicus செயற்கைக்கோள் அமைப்பின் மூலம் பேரிடர் பகுதிகளை வரைபடமிட உதவி செய்கிறது. அமெரிக்காவும் நிதி மற்றும் பேரிடர் நிபுணர் உதவியை அறிவித்துள்ளது.

ஆனால் சர்வதேச உதவி வருவது மட்டும் போதாது. அது சரியான இடத்துக்கு, சரியான நேரத்தில், சரியான தேவைக்கேற்ப சென்றடைவதே உண்மையான சவால். இதில் தரவுப் பகிர்வு, காணாமல் போனவர்களின் அடையாளம் காணுதல், எல்லைத் தாண்டிய ஒருங்கிணைப்பு, மருத்துவ வசதிகள், ஹெலிகாப்டர் பயன்பாட்டுக்கான முன்னுரிமை ஆகியவை முக்கியப் பிரச்சினைகளாகின்றன.

காலநிலை மாற்றத்தின் நிழல்

இந்த பேரழிவை முழுமையாக “காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்பட்டது” என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாக இப்போதே சரியான முடிவாக இருக்காது. குறிப்பிட்ட பனிப்பாறை ஏன் உடைந்தது என்பது குறித்து ஆய்வுகள் தொடர்கின்றன. ஆனால்  இதன் பின்னணி பெரும் கவலைக்குரியது.

இமயமலைப் பகுதி வேகமாக வெப்பமடைந்து வருகிறது. இந்த வெப்பநிலை உயர்வு பனிப்பாறைகள் சுருங்குதல், நிரந்தரமாக உறைந்திருந்த மண் மற்றும் பாறைகள் பலவீனமாதல், பனிநீர் தேக்கங்கள் உருவாகுதல் போன்ற மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. இதனால் பனிப்பாறைச் சரிவுகள், பனிப்பாறை ஏரி உடைதல் மற்றும் திடீர் வெள்ளப்பெருக்கு போன்ற அபாயங்கள் அதிகரிக்கக்கூடும். நேபாளத்தின் பனிப்பாறைகள் கடந்த சில தசாப்தங்களில் தங்களது பனிப்பருமனில் கணிசமான பகுதியை இழந்துள்ளதாக ஐ.நா. மற்றும் விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.

எனவே இந்தப் பேரழிவை ஒரு தனித்த சம்பவமாக மட்டும் பார்ப்பது ஆபத்தானது. இது இமயமலைப் பகுதியின் எதிர்கால பேரிடர் அபாயத்துக்கான ஒரு எச்சரிக்கை மணியாகவும் இருக்கலாம்.

முன்னெச்சரிக்கை அமைப்புகளுக்கான கடினமான கேள்வி

பாரம்பரிய வெள்ள முன்னெச்சரிக்கை அமைப்புகள் பெரும்பாலும் ஆற்றின் நீர்மட்டம், மழை மற்றும் வானிலைத் தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் இங்கு சிக்கல் வேறுபட்டது: மழை இல்லாத நேரத்திலும் மலை உச்சியில் நிகழ்ந்த ஒரு புவியியல் சம்பவம் சில நிமிடங்களில் பேரழிவை உருவாக்கியுள்ளது.

இதனால் எதிர்காலத்தில் பனிப்பாறைகளைக் கண்காணிக்கும் செயற்கைக்கோள் தொழில்நுட்பம், நில அதிர்வு கண்காணிப்பு, தானியங்கி நீர்மட்ட உணரிகள், செயற்கை நுண்ணறிவு அடிப்படையிலான அபாய மதிப்பீடு, எல்லைத் தாண்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகள் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய அவசியம் அதிகரிக்கிறது.

மீட்புக்குப் பிறகு தொடங்கும் இன்னொரு போராட்டம்

பேரிடர் செய்திகளில் பொதுவாக மீட்பு நடவடிக்கையோடு கவனம் முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் உண்மையில் அதற்குப் பிறகுதான் நீண்ட போராட்டம் தொடங்குகிறது.

வீடுகளை இழந்த குடும்பங்கள் எங்கே வாழ்வார்கள்?
சாலைகள் எப்போது மீண்டும் திறக்கப்படும்?
மின்சாரம், குடிநீர் எப்போது திரும்பும்?
காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களுக்கு உளவியல் ஆதரவு யார் வழங்குவார்கள்?
சிறு வணிகங்கள் மற்றும் சுற்றுலாத் தொழில் எவ்வாறு மீளும்?
அழிந்த பாலங்கள், மின்நிலையங்கள், சாலைகள் மீண்டும் கட்டப்படும்போது அடுத்த பேரிடரைத் தாங்கும் வகையில் அவை வடிவமைக்கப்படுமா? இவை அனைத்தும் நிவாரணத்தைத் தாண்டிய கேள்விகள்.

நேபாளத்தின் இன்றைய பேரழிவு மனிதனின் தொழில்நுட்ப வலிமைக்கும் இயற்கையின் வேகத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. ஒரு பனிப்பாறை உடைதல், ஒரு ஆற்றின் தற்காலிகத் தடுப்பு, சில நிமிடங்களில் உருவான நீர்ப்பெருக்கு — இவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தபோது முழு பள்ளத்தாக்கின் வாழ்க்கையே புரட்டிப் போடப்பட்டது. ஆனால் இந்தத் துயரத்தில் ஒரு முக்கியமான பாடமும் உள்ளது. மீட்புப்பணி என்பது பேரிடர் நிகழ்ந்த பிறகு தொடங்க வேண்டிய செயல் மட்டும் அல்ல. பேரிடர் நிகழ்வதற்கு முன்பே தொடங்க வேண்டிய ஒரு தேசியத் தயாரிப்பு.

இமயமலையின் பனிப்பாறைகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதை கண்காணிப்பது முதல், தொலைதூர கிராமங்களுக்கு அவசர எச்சரிக்கை சென்றடைவதை உறுதி செய்வது வரை — அறிவியல், தொழில்நுட்பம், உள்ளூர் அறிவு மற்றும் சர்வதேச ஒத்துழைப்பு ஒன்றாகச் செயல்பட வேண்டிய காலம் இது.

நேபாளத்தின் பள்ளத்தாக்குகளில் இன்று மீட்புக் குழுக்கள் சேற்றுக்குள் உயிர்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் உலகம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி அதைவிடப் பெரியது. அடுத்த பேரழிவு வருவதற்கு முன், அதன் முதல் அறிகுறியை நாம் கண்டறிந்து செயல்படத் தயாராக இருக்கிறோமா?

இந்தப் பேரிடரில் தங்கள் இன்னுயிர்களைத் துறந்தவர்களுக்கு அஞ்சலிகள் !

காணமல் போனோரைக் கண்டறியப் பிரார்த்தனைகளும், வேண்டுதல்களும் !

மீட்புப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ள அனைவருக்கும் இதயபூர்வமான நன்றிகளும் பாராட்டுக்களும் !