ஈழத் தமிழரின் இரண்டாம் தலைமுறை எழுச்சி... !

ஸ்ட்ராட்ஃபோர்ட் மற்றும் போ தொகுதியின் தொழிலாளர் கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான உமா குமரன், வெளியுறவு, காமன்வெல்த் மற்றும் மேம்பாட்டு அலுவலகத்தில் நாடாளுமன்ற துணைச் செயலாளராகவும், உதவி கொறடாவாகவும் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதற்கான,இந்த நியமனம் மன்னரால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, 2026 ஜூலை 20 அன்று 10 டவுனிங் ஸ்ட்ரீட்டால் வெளியிடப்பட்டது.  

ஒரு தலைமுறையின் கனவுகள், அடுத்த தலைமுறையின் சாதனைகளாக மலரும்போது மட்டுமே ஒரு சமூகத்தின் போராட்டம் அர்த்தம் பெறுகிறது. இன்று உமா குமரனின் அரசியல் உயர்வில், பிரித்தானியாவில் குடியேறிய ஆயிரக்கணக்கான ஈழத் தமிழ் பெற்றோர்களின் அமைதியான தியாகங்களையும், அவர்களின் நீண்டகால நம்பிக்கைகளையும் நாம் காண முடிகிறது.

இலங்கையின் இன முரண்பாடுகளும், உள்நாட்டுப் போரும் ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் குடும்பங்களை உலகின் பல நாடுகளுக்குச் சிதறடித்தபோது, அவர்கள் தங்களுடன் எடுத்துச் சென்றது சில உடைமைகள் மட்டுமல்ல. மொழி, பண்பாடு, நினைவுகள், இழப்புகள் மற்றும் தமது பிள்ளைகளுக்கான அளவற்ற கனவுகளையும் அவர்கள் சுமந்துச் சென்றனர். பிரித்தானியா, கனடா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து, நோர்வே எனப் பல நாடுகளில் அவர்கள் புதிதாக வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர்.

முதல் தலைமுறையினர் அரசியலை விட உயிர்வாழ்வையே முதன்மைப்படுத்தினர். அவர்களது வாழ்க்கை வேலை, சேமிப்பு, பிள்ளைகளின் கல்வி, சமூகக் கட்டமைப்பு ஆகியவற்றை மையப்படுத்தியிருந்தது. வார இறுதிகளில் தமிழ் பள்ளிகளுக்கு குழந்தைகளை அழைத்துச் சென்ற பெற்றோர்கள், சமூக மண்டபங்களில் மொழியையும் பண்பாட்டையும் பாதுகாத்தவர்கள், தங்கள் அரசியல் நினைவுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சென்றவர்கள் ஆகியோரின் அமைதியான உழைப்பின் பலன்தான் இன்று உலகின் பல அதிகார மையங்களில் தமிழ் வம்சாவளியினரை நாம் காணும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளது. அந்த வகையில், உமா குமரனின் நியமனம் ஒரு அரசியல் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது புலம்பெயர் ஈழத் தமிழர்களின் இரண்டாம் தலைமுறை எழுச்சியின் அரசியல் அறிவிப்பாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

இரண்டாம் தலைமுறையினர் தங்கள் பெற்றோர்களைப் போன்று அகதிகள் அல்லர். அவர்கள் பிறந்ததும் வளர்ந்ததும் ஜனநாயகத்தின் மையங்களில். அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் சிந்திக்கக்கூடும்; ஆனால் அவர்களின் குடும்ப வரலாறு தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் உலகக் குடிமக்கள்; ஆனால் தங்கள் வேர்களின் கதைகளை மறந்தவர்கள் அல்லர். 1948 வரை பிரித்தானியக் காலனித்துவத்துக்குள்ளும், அதன்பின் இலங்கையின் பேரினவாத சக்திகளாலும், ஆளப்பட்ட சமூகம், 1958, 1983, களில் வீதிகளில், அடித்தும், எரித்தும், தாக்கப்பட்ட கறுப்பு ஜுலையின் அவலநாட்களை நினைவு கூரும் சமகாலத்தில், அச்சமூகத்தின் இரண்டாம் தலைமுறை பெற்றிருக்கும் இந்த அரசியல் அங்கீகாரம், முக்கியமானதும், சிறப்புக்குரியதுமாகும்.

இந்தத் தலைமுறையினர் இன்று மருத்துவர்கள், வழக்கறிஞர்கள், பேராசிரியர்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள், தொழில் முனைவோர்கள் எனப் பல துறைகளில் முன்னணியில் உள்ளனர். அவர்களது அடுத்த இயல்பான பயணம் அரசியலுக்குள் நுழைவதே. ஏனெனில், ஒரு சமூகம் பொருளாதார ரீதியில் வெற்றியடைவது மட்டுமே போதாது; அது கொள்கை வகுக்கும் இடங்களிலும் தனது குரலைப் பதிய வேண்டும். உமா குமரனின் அரசியல் பயணம் அந்த உண்மையை மிகவும் அழுத்தமாக நினைவூட்டுகிறது.

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உமா குமரன் தமிழ் சமூகத்தின் அடையாளப் பெருமையைச் சுமந்துவரும் ஒரு அரசியல்வாதியாக இருந்தாலும், அவர் பிரித்தானிய அரசின் அமைச்சராவார்; ஒரு இனக் குழுவின் அமைச்சரல்லர். அவருடைய அரசியல் பொறுப்புகள் பிரித்தானிய மக்களுக்கானவை. இதனைப் புரிந்துகொள்வதே புலம்பெயர் சமூகத்தின் அரசியல் முதிர்ச்சிக்கான அடையாளமாகும்.

சில நேரங்களில் புலம்பெயர் சமூகங்கள், தங்களது வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒருவர் உயர்ந்த பதவியை அடையும்போது, அவர் தமது இன அரசியலின் பிரதிநிதியாகச் செயல்பட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகின்றன. ஆனால், ஜனநாயக அரசியலில் பிரதிநிதித்துவம் என்பது இன உணர்வுகளால் மட்டுமே அளவிடப்படுவதில்லை. ஒரு சிறுபான்மை சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் அதிகாரத்தின் மையத்தில் இருப்பதே, அந்த நாட்டின் ஜனநாயக வளர்ச்சிக்கான முக்கியமான வெற்றியாகும். அதனால்தான் உமா குமரனின் நியமனத்தை நாம் மிகைப்படுத்திய உணர்ச்சியுடனோ அல்லது குறுகிய அரசியல் எதிர்பார்ப்புகளுடனோ அணுகாமல், ஒரு சமூகத்தின் நீண்டகால முதலீட்டின் பலனாகப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்தச் செய்தி ஈழத் தமிழ் இளைஞர்களுக்கு மிகப் பெரிய பாடத்தை வழங்குகிறது. கடந்த காலத்தின் காயங்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது முக்கியம். ஆனால், எதிர்காலத்தின் வாய்ப்புகளை உருவாக்குவது அதைவிட முக்கியமானது. உலகின் எந்த நாட்டில் வாழ்ந்தாலும், கல்வி, ஜனநாயகப் பங்கேற்பு, பொது சேவை, அரசியல் தலைமைத்துவம் ஆகியவற்றின் வழியாக ஒரு சமூகம் தனது மரியாதையையும் செல்வாக்கையும் கட்டியெழுப்ப முடியும் என்பதற்கு உமா குமரன் உயிருள்ள சான்றாக விளங்குகிறார்.

இன்று பிரித்தானிய அமைச்சரவையின் வாசலைத் தட்டியிருப்பது ஒரு தமிழ் பெண் மட்டுமல்ல; அகதிகளாக விமான நிலையங்களில் நின்று கண்ணீர் மல்க புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய ஆயிரக்கணக்கான பெற்றோர்களின் கனவுகளும் கூட. தங்கள் பிள்ளைகள் பாதுகாப்பாகவும், கண்ணியமாகவும் வாழ வேண்டும் என்று விரும்பிய தலைமுறையின் வெற்றியே இது.

இந்த வெற்றி நமக்கொரு கேள்வியையும் எழுப்புகிறது. அடுத்த உமா குமரன் யார்?

அவர் இன்று லண்டனில் இருக்கலாம்; அல்லது டொரண்டோவில் இருக்கலாம்; சூரிச்சில், பாரிஸில் அல்லது மெல்பேர்னில் இருக்கலாம். அவர் இன்னும் ஒரு பள்ளி மாணவியாகவோ அல்லது பல்கலைக்கழக மாணவராகவோ இருக்கலாம். அவருக்குத் தேவைப்படுவது வாய்ப்புகளும், வழிகாட்டுதலும், சமூகத்தின் நம்பிக்கையுமே.

புலம்பெயர் ஈழத் தமிழர்களின் முதல் தலைமுறை பாதுகாப்பைத் தேடியது. இரண்டாம் தலைமுறை வெற்றியை உருவாக்கி வருகிறது. மூன்றாம் தலைமுறை உலக அரசியல், அறிவியல், பொருளாதாரம் மற்றும் சர்வதேச நிறுவனங்களின் தலைமைத்துவத்தை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டிய காலம் இது. உமா குமரனின் அமைச்சுப் பதவி அந்தப் பயணத்தின் இறுதி இலக்கல்ல; அது ஒரு புதிய தொடக்கம்.

ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான வெற்றி, அதன் கண்ணீரின் வரலாறு உலகின் அதிகார மையங்களில் நம்பிக்கையின் மொழியாகப் பேசப்படும் தருணத்தில்தான் தொடங்குகிறது. உமா குமரனின் உயர்வு, புலம்பெயர் ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்றில் அத்தகைய ஒரு தருணமாகப் பதிவாகியுள்ளது.