ஈரானுடனான யுத்தத்தில் அமெரிக்கா தோல்வி கண்டுள்ளது எனும் கருத்துக்கள் பரவலாக எழுந்துள்ளன. உண்மையில் அமெரிக்கா தோல்வி கண்டுள்ளதா? என்றால் நிச்சயமாக இராணுவரீதியாக இல்லை. ஆனால் அமெரிக்காவின் ஒரு தோல்விப்பக்கம் இந்தப் போரில் அம்பலப்பட்டிருக்கிறது என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.
சர்வதேச அரசியலில், ஒரு நாட்டின் சக்தி அதன் இராணுவ திறன் அல்லது பொருளாதார வளத்தால் மட்டுமே அளவிடப்படுவதில்லை. அதன் சொற்களுக்கு உலகம் அளிக்கும் நம்பிக்கையும் அதே அளவுக்கு முக்கியமானது. இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, அமெரிக்கா மற்றும் ஈரான் இடையிலான உறவுகள் இன்று ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகின்றன. ஒரு நாட்டின் நம்பகத்தன்மை குறையும்போது, அது அதன் ராஜதந்திரத் தோல்வியாக கருதப்பட வேண்டுமா?
ஈரான், அமெரிக்காவை “நம்ப முடியாத நாடு” என குற்றம் சாட்டுகிறது.இதனை ஈரான் வெளிப்ப்டையாகச் சொல்லும் வேளையில், உலகின் பலநாடுகளது உள்மனக் குரலாகவும் இது உள்ளது. இந்த நம்பகத்தன்மை இழப்பு நிலை அமெரிக்கா எத்தனை பெரிய வல்லரசாக இருப்பினும், எவ்வளவு இராணுவபலம் மிக்க நாடென இருப்பினும், ராஜதந்திர ரீதியாகக் கிடைத்துள்ள அரசியற் தோல்வியே.
குறிப்பாக அணு ஒப்பந்தத்திலிருந்து அமெரிக்கா விலகிய பின்னர், இந்த குற்றச்சாட்டு மேலும் வலுவடைந்தது. இந்த நிலைமையை சாதாரண அரசியல் குற்றச்சாட்டாக மட்டும் பார்க்க முடியாது; இது சர்வதேச உறவுகளின் அடிப்படை அமைப்பையே சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறது.
ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால், இது சக்தி அரசியலின் இயல்பான வெளிப்பாடாகும். நாடுகள் தங்களின் நலன்களை முன்னிலைப்படுத்திக் கொண்டு செயல்படுகின்றன. அந்தக் கோணத்தில், நம்பிக்கை என்பது மாற்றத்திற்குட்பட்ட ஒன்று. இன்று கூறியதை நாளை மாற்றிக் கொள்ளும் திறன், சில நேரங்களில் ஒரு நாட்டின் பலமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இந்த அணுகுமுறை, “நிலையான நண்பர்கள் இல்லை; நிரந்தர நலன்கள் மட்டுமே உள்ளன” என்ற பழமொழியை நினைவுபடுத்துகிறது.
ஆனால், மற்றொரு கோணத்தில் இந்த நிலைமை கவலைக்குரியது. சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள், பரஸ்பர நம்பிக்கையின் மேல் தான் தழைக்கின்றன. ஒரு முக்கியமான ஒப்பந்தத்திலிருந்து விலகுவது, ஒரு நாடு மட்டும் அல்லாமல், உலகளாவிய ஒத்துழைப்பின் மீதான நம்பிக்கையையே பாதிக்கக்கூடும். இதனால், எதிர்கால பேச்சுவார்த்தைகள் இன்னும் சிக்கலாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.
மேலும், “நம்பகமற்ற நாடு” என்ற குறிச்சொல் தானாகவே உருவாகிவிடுவதில்லை. அது வரலாறு, அரசியல் உரைகள், மற்றும் பரஸ்பர அனுபவங்கள் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையாக உருவாகிறது. அமெரிக்கா–ஈரான் உறவுகளில் நீண்டகால அவநம்பிக்கை ஏற்கனவே இருந்த நிலையில், சமீபத்திய நிகழ்வுகள் அந்த எண்ணத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன.
இறுதியில், இந்த விவகாரம் ஒரே பதிலில் முடிவடையும் வகையிலானது அல்ல. இது சக்தி, நம்பிக்கை, மற்றும் கருத்து ஆகிய மூன்றின் சந்திப்பில் உருவாகும் சிக்கலான அரசியல் நிஜம். ஆனால் ஒரு விஷயம் தெளிவாகிறது: சர்வதேச அரசியலில் நம்பிக்கை ஒருமுறை பாதிக்கப்பட்டால், அதை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது மிகக் கடினம்.
அதனால், உலக அரங்கில் முன்னணியில் இருக்கும் நாடுகள், தங்கள் நடவடிக்கைகளின் உடனடி நலன்களை மட்டுமல்லாது, நீண்டகால நம்பகத்தன்மையையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் அதிகரித்துள்ளது.
அமெரிக்கா உலக நாட்டாமையாகத் தன்னைக் காட்டிக் கொள்வதிலும் பார்க்க ராஜதந்திர ரீதியான சர்வதேச நம்பிக்கையைப் பெற்றுக்கொள்வது முக்கியமானது. அது அமெரிக்காவுக்கு மட்டுமன்றி அனைத்துலக நாடுகளுக்கும் தேவையானதும், பாதுகாப்பானதும் கூட.
