ஞானசார தேரரின் சிறைச்சாலை உடை விவகாரம் எழுப்பும் கேள்விகள்; சட்டத்தின் முன் சமத்துவம், பௌத்த தர்மத்தின் கௌரவம், ஏனைய மதங்களின் நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அநுர அரசாங்கம் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்தப் போகிறது?
பௌத்த பிக்கு ஒருவர் காவி உடையுடன் நீதிமன்ற விசாரணைக்கு உட்படுவதோ, குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு சிறைத்தண்டனை அனுபவிப்பதோ பௌத்த தர்மத்துக்குப் பெருமை சேர்க்கும் விடயங்களல்ல. மாறாக, பௌத்த தர்மம் போதிக்கும் ஒழுக்கம், கருணை, அடக்கம், அறம் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை நினைவூட்ட வேண்டிய சூழல்களாகவே அவை அமைகின்றன. இவ்வாறிருக்கையில், ஒரு பிக்கு சிறைச்சாலை உடையில் நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டதைக் கண்டித்து, அவரது காவி உடையைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பிக்குகள் அமைப்புகள் போராடுவது எந்த அளவுக்கு நியாயமானது? இலங்கையில் தற்போது ஞானசார தேரரின் காவி உடை விவகாரம் எழுப்பியுள்ள அடிப்படையான கேள்வி இதுவாகும்.
காவி உடை என்பது ஒரு துணி மட்டுமல்ல. அது துறவறத்தின் அடையாளம்; உலகியல் ஆசைகளிலிருந்து விலகி, அறநெறியை முன்னிறுத்தி வாழ்வதற்கான உறுதிப்பாட்டின் வெளிப்பாடு. ஆனால், அந்த உடையை அணிந்திருப்பவர் சட்டத்தின் முன் பொறுப்புக்கூற வேண்டிய நிலையை எதிர்கொள்ளும்போது, அவரது மத அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதே முதன்மையான கவலையாக இருக்க வேண்டுமா? அல்லது அந்த அடையாளம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தர்ம விழுமியங்களைப் பாதுகாப்பதே முதன்மையானதாக இருக்க வேண்டுமா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதில், ஞானசார தேரரின் தனிப்பட்ட விவகாரத்தைத் தாண்டி, இலங்கையில் மதத்துக்கும் அரசியலுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றிய ஆழமான விவாதத்துக்கு வழிவகுக்கிறது.
காவி உடையின் கௌரவமா, அதனை அணிபவரின் பொறுப்பா ?
ஒரு பிக்குவின் மத அடையாளம் தேவையற்ற வகையில் அவமதிக்கப்படக் கூடாது என்ற கோரிக்கையில் நியாயமான அம்சம் இருக்கலாம். சிறைத்தண்டனை அனுபவிப்பவர் என்பதற்காக ஒருவரின் மத அடையாளத்தையும் மனித கண்ணியத்தையும் முற்றாக மறுக்க முடியாது. குற்றவியல் தண்டனை என்பது ஒருவரின் அனைத்து அடிப்படை உரிமைகளையும் அழித்துவிடும் நடவடிக்கையுமல்ல.
ஆனால், இங்கு எழும் இன்னொரு கேள்வியைப் புறக்கணிக்க முடியாது. காவி உடை பௌத்த தர்மத்தின் கண்ணியத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துமானால், அந்த உடையை அணிபவரின் நடத்தையும் அந்தத் தர்மத்தின் ஒழுக்க விழுமியங்களுக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டாமா?
ஒரு பிக்கு மீது குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படும்போது, அவருக்கு நியாயமான விசாரணையும் சட்டப் பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட வேண்டும். குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால், சட்டப்படி விதிக்கப்பட்ட தண்டனையையும் அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டும். இவ்விரண்டு நிலைகளிலும் அவரது மத அடையாளம் காரணமாக நீதியின் நடைமுறை மாற்றப்படக்கூடாது.
எனவே, காவி உடையைப் பாதுகாப்பதற்காகப் போராடும் மத அமைப்புகள், அந்த உடை குறிக்கும் துறவற ஒழுக்கம், பொறுப்புணர்வு மற்றும் அறநெறி குறித்தும் சம அளவிலான அக்கறையை வெளிப்படுத்துகின்றனவா என்ற கேள்வி நியாயமாக எழுகிறது.
காவி உடையின் கௌரவம் அதனை அணிபவருக்குக் கிடைக்கும் சலுகையில் மட்டும் தங்கியிருக்கவில்லை; அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அறநெறியைப் பேணுவதிலும் தங்கியிருக்கிறது.
பிக்குகள் அமைப்புகளின் போராட்டம் நியாயமானதா ?
இந்தக் கேள்விக்கு ஒரே வரியில் ஆம் அல்லது இல்லை என்று பதிலளிப்பது பொருத்தமானதல்ல. ஏனெனில், பிக்குகள் அமைப்புகள் முன்வைக்கும் கோரிக்கையில் இரண்டு வெவ்வேறு அம்சங்கள் உள்ளன.
முதலாவது, ஒரு மதகுருவின் அடையாளம் சிறைச்சாலை நிர்வாகத்தால் தேவையற்ற வகையில் அவமதிக்கப்படக் கூடாது என்ற கோரிக்கை. மதச் சுதந்திரத்தையும் மனித கண்ணியத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட இக்கோரிக்கை உரிய சட்ட நடைமுறைகளின் அடிப்படையில் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டியது.
இரண்டாவது, மதகுரு என்பதற்காகச் சட்டத்தின் கீழ் உள்ள ஏனைய கைதிகளிடமிருந்து வேறுபட்ட சலுகைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை. இத்தகைய கோரிக்கை முன்வைக்கப்படுமானால், அதன் சட்டபூர்வமான காரணம் என்ன, அது அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடிய பொதுவான கொள்கையாக அமையுமா என்பன ஆராயப்பட வேண்டும்.
மத அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகக் குரல் எழுப்புவது தவறல்ல. ஆனால், ஒரு தனிநபரின் மத அந்தஸ்தை முன்வைத்து, நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளையோ சிறைச்சாலை விதிமுறைகளையோ பலவீனப்படுத்தும் முயற்சி இடம்பெற்றால், அது சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் என்ற அடிப்படைக் கொள்கையுடன் முரண்படக்கூடும்.
மேலும், ஒரு பிக்கு நீதிமன்ற விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படுவது மட்டுமே பௌத்த தர்மத்துக்கு அவமானம் என்று கூறிவிட முடியாது. சட்டத்தின் முன் பொறுப்புக்கூறுதல் என்பது மதத்துக்கு எதிரான செயல் அல்ல. மாறாக, நீதியான விசாரணை, உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளுதல், தவறுக்குப் பொறுப்பேற்றல் ஆகியவையும் அறநெறியுடன் இணைந்தவை.
இதனால், பிக்குகள் அமைப்புகள் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வி காவி உடையை அணிய அனுமதிக்க வேண்டுமா என்பதுடன் முடிந்துவிடக் கூடாது. மதகுருமார்களின் கண்ணியத்தையும் சட்டத்தின் ஆட்சியையும் ஒரே நேரத்தில் பாதுகாக்கும் வழிமுறை எது என்பதையும் அவர்கள் முன்வைக்க வேண்டும்.
அநுர அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கை; நியாயமான தீர்வா, புதிய சர்ச்சைக்கான தொடக்கமா ?
தேரரின் காவி உடை விவகாரத்தைத் தொடர்ந்து, பௌத்த பிக்குகள் சிறையில் இருக்கும்போதும் நீதிமன்றம் உள்ளிட்ட இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும்போதும் அவர்களது ஆடை தொடர்பான விதிமுறைகளைத் திருத்துவது குறித்து அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. இதற்காகப் பரிந்துரைகளை முன்வைக்க விசேட குழுவை அமைக்கும் முயற்சியும் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
தற்போதுள்ள விதிமுறைகள் மத அடையாளங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் உருவாக்கப்பட்டிருந்தால், அவற்றை மறுபரிசீலனை செய்வதில் தவறில்லை. ஆனால், இந்தத் திருத்தம் ஞானசார தேரரின் விவகாரம் எழுந்த பின்னர் முன்னெடுக்கப்படுவதால், இது ஒரு குறிப்பிட்ட நபருக்காக அல்லது குறிப்பிட்ட மத அமைப்புகளின் அழுத்தத்துக்காக மேற்கொள்ளப்படும் நடவடிக்கையா என்ற சந்தேகம் எழுவதற்கான வாய்ப்பும் உள்ளது.
அநுர அரசாங்கம் இந்தச் சந்தேகத்தை வெறும் அரசியல் விமர்சனமாக ஒதுக்கிவிட முடியாது. சட்டத் திருத்தத்தின் நோக்கம், அதன் வரம்பு, அதனை நடைமுறைப்படுத்தும் முறை ஆகியவற்றை வெளிப்படையாக விளக்க வேண்டிய பொறுப்பு அதற்கு உண்டு.
பௌத்த பிக்குகளின் மத அடையாளத்தை மதிக்கும் வகையில் சட்டத்தைத் திருத்துவது ஒரு விடயம். அவர்கள் சட்டத்தின் முன் ஏனைய கைதிகளிடமிருந்து வேறுபட்டவர்களாக நடத்தப்படுவதற்கு வழிவகுப்பது இன்னொரு விடயம். இவ்விரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அரசாங்கம் தெளிவாக வரையறுக்க வேண்டும்.
ஒரு பிக்குவின் காவி உடையைப் பாதுகாப்பதற்காகச் செய்யப்படும் சட்டத் திருத்தம், அந்த உடையை அணிபவர் அனுபவிக்கும் தண்டனையை மறைமுகமாகக் குறைப்பதற்கோ, நீதிமன்ற நடைமுறையில் விசேட அந்தஸ்தை வழங்குவதற்கோ பயன்படுத்தப்படக் கூடாது.
ஏனைய மதச் சமூகங்களிடம் சந்தேகம் ஏற்படுமா ?
இலங்கை பௌத்தர்கள், இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு மதச் சமூகங்கள் வாழும் நாடு. ஒவ்வொரு மதத்துக்கும் தனித்துவமான மதகுருமார்கள், ஆடைகள், வழிபாட்டு மரபுகள் மற்றும் அடையாளங்கள் உள்ளன.
பௌத்த பிக்குகளின் காவி உடை அவர்களின் துறவற அடையாளம் என்றால், இந்து மதகுருமார்களின் உடைகளும், முஸ்லிம் மத அறிஞர்களின் மத அடையாளங்களும், கிறிஸ்தவ மதகுருமார்களின் ஆடைகளும் அவரவர் மத மரபுகளுடன் தொடர்புடையவை. அவற்றின் தனித்துவத்தை மதிப்பது ஒரு பல்மத சமூகத்தில் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பாகும்.
இந்நிலையில், பௌத்த பிக்குகளின் காவி உடையைப் பாதுகாப்பதற்காக அரசாங்கம் விசேட விதிமுறைகளை உருவாக்கும்போது, ஏனைய மதங்களின் மதகுருமார்களுக்கும் இதேபோன்ற நியாயமான அணுகுமுறை கிடைக்குமா என்ற கேள்வி எழுவது இயல்பானது.
பௌத்த மதத்துக்கு அரசியலமைப்பு வழங்கும் முன்னுரிமையை முன்வைத்து, ஏனைய மதங்களின் உரிமைகள் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன என்ற உணர்வு உருவாகுமானால், அது சமூக நல்லிணக்கத்துக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். குறிப்பாக, மதங்களுக்கிடையில் ஏற்கெனவே அரசியல் மற்றும் சமூக ரீதியான சந்தேகங்கள் காணப்படும் சூழலில், இத்தகைய நடவடிக்கைகள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன.
எனினும், பௌத்த பிக்குகளுக்கான ஆடை விதிமுறைகளைத் திருத்துவது மட்டுமே ஏனைய மதங்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை என்று முடிவெடுக்க முடியாது. அந்தத் திருத்தத்தின் உள்ளடக்கம், அதன் சட்ட அடிப்படை மற்றும் ஏனைய மதங்களின் உரிமைகள் நடைமுறையில் எவ்வாறு மதிக்கப்படுகின்றன என்பவையே முக்கியமானவை.
அரசாங்கம் இங்கு காட்ட வேண்டியது, எல்லா மதங்களுக்கும் எல்லா விடயங்களிலும் ஒரே மாதிரியான ஆடை விதிகளை உருவாக்கும் முயற்சியல்ல. மாறாக, மதங்களின் தனித்துவத்தை மதித்தபடியே சட்டத்தின் முன் சமத்துவத்தைப் பாதுகாக்கும் பொதுவான கொள்கையாகும்.
பௌத்த தர்மத்துக்குப் பெருமை சேர்ப்பது எது ?
இந்த விவகாரத்தின் மையத்தில் உள்ள கேள்வி இதுவே: ஒரு பிக்கு காவி உடையுடன் நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதைத் தடுப்பதன் மூலம் பௌத்த தர்மத்தின் கௌரவத்தைப் பாதுகாக்க முடியுமா? அல்லது காவி உடை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒழுக்கத்தையும் பொறுப்புணர்வையும் சமூகத்தில் வலியுறுத்துவதன் மூலம் அந்தக் கௌரவத்தைப் பாதுகாக்க முடியுமா?
ஒரு பிக்கு மீது குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படும்போது, அவருக்கு நியாயமான விசாரணை கிடைப்பதை உறுதிப்படுத்துவது அவசியம். குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை அவர் குற்றவாளியாகக் கருதப்படக் கூடாது. ஆனால், குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு நீதிமன்றம் தண்டனை வழங்கிய பின்னரும், மத அந்தஸ்தின் காரணமாக அந்தத் தண்டனையின் நடைமுறையை மாற்ற வேண்டும் என்று கோருவது வேறுபட்ட விவகாரம்.
பௌத்த தர்மத்தின் கண்ணியம் என்பது அதன் மதகுருமார்கள் சட்ட நடைமுறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு நடத்தப்படுவதில் இல்லை. மாறாக, அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அறநெறிகள் சமூகத்தில் மதிக்கப்படுவதிலும், தவறு நிகழும்போது அதனை நியாயமாக அணுகுவதிலும் உள்ளது.
இதன் பொருள், பிக்குகளின் மத உரிமைகளைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பதல்ல. அவர்களின் மத அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களுக்கான நியாயமான சட்ட நடைமுறைகளை உறுதிப்படுத்துவதும் அவசியமானவை. அதேவேளை, அந்த உரிமைகள் சட்டத்துக்கு மேலான சலுகைகளாக மாறாமல் இருப்பதும் அவசியம்.
அரசாங்கம் பின்பற்ற வேண்டிய வழிமுறை
அநுர அரசாங்கம் இந்த விவகாரத்தில் மூன்று முக்கியமான விடயங்களை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
முதலாவதாக, சிறைச்சாலைகளில் மதகுருமார்களின் ஆடை தொடர்பான விதிமுறைகளைத் திருத்துவதற்கான காரணங்களையும் சட்ட அடிப்படையையும் வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும்.
இரண்டாவதாக, பௌத்த மதப் பிரதிநிதிகளுடன் மட்டுமல்லாமல், ஏனைய மதச் சமூகங்களுடனும் கலந்தாலோசித்து, மத அடையாளங்களையும் கைதிகளின் உரிமைகளையும் பாதுகாக்கும் பொதுவான கொள்கைகளை உருவாக்க வேண்டும்.
மூன்றாவதாக, மதகுருமார்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து நபர்களும் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளுக்கும் சட்டபூர்வமான சிறைச்சாலை ஒழுங்குகளுக்கும் உட்பட்டவர்கள் என்ற அடிப்படையைப் பாதுகாக்க வேண்டும். மத அடையாளத்தை மதிப்பது என்பது குற்றவியல் பொறுப்பிலிருந்து விலக்குப் பெறுவதற்கான வழியாக மாறிவிடக் கூடாது.
இந்த அணுகுமுறை மட்டுமே, பௌத்த மதத்தின் தனித்துவத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் ஏனைய மதச் சமூகங்களின் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் இடையில் நியாயமான சமநிலையை உருவாக்க உதவும்.
காவி உடையைவிட உயர்ந்தது தர்மம்
ஞானசார தேரரின் காவி உடை விவகாரம், இலங்கையில் மதம், அரசியல் மற்றும் சட்டம் ஆகியவற்றின் உறவை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய ஒரு சந்தர்ப்பத்தை உருவாக்கியுள்ளது.
பிக்குகள் அமைப்புகள் தமது மத அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகக் குரல் எழுப்புவது அவர்களது உரிமையாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்தப் போராட்டம் காவி உடையைப் பாதுகாப்பதுடன் முடிவடையாமல், பௌத்த தர்மத்தின் ஒழுக்க விழுமியங்களையும் சட்டத்தின் முன் சமத்துவத்தையும் மதிக்க வேண்டிய பொறுப்பையும் உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும்.
அதேபோன்று, அநுர அரசாங்கம் பெரும்பான்மை மதத்தின் உணர்வுகளை மதிப்பதோடு நிற்காமல், ஏனைய மதச் சமூகங்களின் உரிமைகள் குறித்த நம்பிக்கையையும் பாதுகாக்க வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கை, மற்றொரு மதத்தினரிடம் புறக்கணிக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துமானால், அது நல்லிணக்கத்துக்கு உதவாது.
காவி உடையை அணிந்திருப்பவர் சட்டத்தின் முன் பொறுப்புக்கூற வேண்டியவராக இருக்கலாம். அதனால் காவி உடையின் மத அடையாளம் அழிந்துவிடாது. அதேபோன்று, காவி உடையின் மத அடையாளத்தை மதிப்பதால் அதனை அணிந்திருப்பவர் சட்டத்தின் முன் விசேட சலுகை பெறவும் முடியாது.
இலங்கை எதிர்கொள்ள வேண்டிய அடிப்படையான சவால் இதுதான்; மதகுருமார்களின் கண்ணியத்தையும் சட்டத்தின் ஆட்சியையும் ஒரே நேரத்தில் எவ்வாறு பாதுகாப்பது? ஒரு மதத்தின் உணர்வுகளை மதிக்கும்போது ஏனைய மதங்களின் நம்பிக்கையை எவ்வாறு உறுதிப்படுத்துவது?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் அரசியல் அழுத்தங்களிலோ, மதங்களுக்கு இடையிலான போட்டியிலோ கிடைக்கப்போவதில்லை. அது நியாயமான சட்ட நடைமுறைகளிலும், வெளிப்படையான அரசாங்கத் தீர்மானங்களிலும், பரஸ்பர மரியாதையிலும் தங்கியுள்ளது.
ஏனெனில், காவி உடையின் கௌரவத்தைப் பாதுகாப்பது முக்கியமானதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த உடை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தர்மத்தின் கௌரவத்தையும், நாட்டின் அனைத்து மத மக்களும் சட்டத்தின் முன் சமமானவர்கள் என்ற நம்பிக்கையையும் பாதுகாப்பதே அதைவிட முக்கியமானது.