இலங்கையின் வடபுலத்தில் வாகன விபத்துகளும், குறிப்பாக இளையவர்கள் அகால மரணமடையும் சம்பவங்களும் சமூகத்தின் ஆழ்ந்த கவலையாக மாறியுள்ளன. யாழ்ப்பாணம் முதல் வவுனியா வரை, ஒரு விபத்துச் செய்தி வெளியாகும்போதெல்லாம் ஒரு குடும்பத்தின் கனவு சிதைகிறது.
பெற்றோரின் எதிர்கால நம்பிக்கை கண்ணீரில் கரைகிறது. இழக்கப்படும் ஒவ்வொரு இளைய உயிரும் ஒரு குடும்பத்தின் இழப்பு மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் எதிர்காலத்திற்கும் ஏற்படும் பேரிழப்பாகும்.
இந்த மரணங்கள் தவிர்க்க முடியாத விதியின் விளைவுகளா? அல்லது மனிதத் தவறுகளும், பலவீனமான கண்காணிப்பும், பாதுகாப்பற்ற வீதிச் சூழலும் இணைந்து உருவாக்கும் துயரங்களா? இந்தக் கேள்விக்கு நாம் நேர்மையாகப் பதிலளிக்க வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம்.
வேகம், கவனக்குறைவு, பொறுப்பின்மை !
மோட்டார் சைக்கிள்களின் அதிகரித்த பயன்பாடு, அதிவேகப் பயணம், ஆபத்தான முந்திச் செல்லுதல், தலைக்கவசத்தைச் சரியாக அணியாமை, மதுபோதையில் வாகனம் செலுத்துதல், கைத்தொலைபேசிப் பயன்பாடு போன்றவை வீதி விபத்துகளின் அபாயத்தை அதிகரிக்கின்றன. சில இளைஞர்களிடையே வேகத்தைத் திறமையாகவும், ஆபத்தான வாகனச் செயல்களைப் பெருமையாகவும் கருதும் மனப்பாங்கும் காணப்படுகிறது.
ஆனால் இளைஞர்களைக் குற்றம் சாட்டுவதுடன் பிரச்சினையை முடித்துவிட முடியாது. பாதுகாப்பற்ற நடத்தையை ஊக்குவிக்கும் நண்பர் வட்டங்கள், சமூக ஊடகப் போக்குகள், போதிய வீதிப் பாதுகாப்புக் கல்வியின்மை ஆகியவற்றையும் ஆராய வேண்டும்.
வாகனம் ஓட்டுவதற்கான உரிமம் பெற்றிருப்பது மட்டுமே பாதுகாப்பான பயணத்திற்கு உத்தரவாதமல்ல. பொறுப்புணர்வு, பொறுமை, விதிமுறைகளுக்கு மதிப்பளித்தல் ஆகியவையே உண்மையான ஓட்டுநர் திறனின் அடையாளங்கள்.
வீதிகளும் பாதுகாப்பானவையாக இருக்க வேண்டாமா ?
விபத்துகளுக்குச் சாரதிகளின் தவறுகள் மட்டுமே காரணமல்ல. போதிய வீதி விளக்குகள் இல்லாமை, தெளிவற்ற வீதிக் குறியீடுகள், பாதுகாப்பற்ற சந்திப்புகள், பாதசாரிகளுக்கான வசதிகளின்மை, ஆபத்தான வளைவுகள் போன்றவையும் விபத்துகளின் தீவிரத்தை அதிகரிக்கலாம்.
எனவே, வடமாகாணத்தின் விபத்துகள் அதிகம் நிகழும் இடங்களை அடையாளம் கண்டு, அவற்றுக்கான காரணங்களை அறிவியல் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும். வீதிகளைப் புனரமைப்பதுடன் நிறுத்தாமல், அவை மனித உயிர்களைப் பாதுகாக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளனவா என்பதையும் அதிகாரிகள் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
சட்டங்கள் இருப்பது மட்டும் போதாது; அவை தொடர்ச்சியாகவும் பாரபட்சமின்றியும் அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும். வேகக் கட்டுப்பாடு, மதுபோதையிலான வாகனப் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்துதல், தலைக்கவச விதிகளைப் பின்பற்றச் செய்தல் ஆகியவற்றில் பொலிஸாரின் கண்காணிப்பு வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
பெற்றோர் முதல் அரச நிர்வாகம் வரை - அனைவருக்கும் பொறுப்பு !
பிள்ளைகளுக்கு வாகனம் வாங்கிக் கொடுப்பதுடன் பெற்றோரின் கடமை முடிவதில்லை. அவர்கள் பாதுகாப்பாக வாகனம் செலுத்துகிறார்களா, தலைக்கவசம் அணிகிறார்களா, போக்குவரத்து விதிகளைப் பின்பற்றுகிறார்களா என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.
பாடசாலைகளில் வீதிப் பாதுகாப்புக் கல்வி நடைமுறைப் பயிற்சிகளுடன் வழங்கப்பட வேண்டும். இளைஞர்களுக்கான விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள் ஒருநாள் நிகழ்வுகளாக இல்லாமல் தொடர்ச்சியான சமூகச் செயற்பாடுகளாக அமைய வேண்டும்.
அதேவேளை, பொலிஸார், மருத்துவமனைகள், உள்ளூராட்சி அமைப்புகள், வீதி அபிவிருத்தி அதிகாரிகள் ஆகியோர் இணைந்து விபத்துத் தரவுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்து, ஆபத்தான இடங்களில் முன்னுரிமை அடிப்படையில் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். விபத்து நிகழ்ந்த பின்னர் விசாரணை நடத்துவது மட்டுமன்றி, விபத்து நிகழாமல் தடுப்பதே நிர்வாகத்தின் முதன்மையான இலக்காக இருக்க வேண்டும்.
விபத்துக்குள்ளானவர்களுக்கு விரைவான அவசர மருத்துவ உதவி கிடைப்பதையும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில், விபத்தைத் தடுப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, விபத்து நிகழ்ந்த பின்னர் உயிரைக் காப்பாற்றுவதும் அவ்வளவு முக்கியமானது.
ஊடகங்களும் சமூகமும் விழிப்படைய வேண்டிய நேரம் !
விபத்து நடந்த பின்னர் உயிரிழந்தவர்களின் புகைப்படங்களையும் துயரச் செய்திகளையும் வெளியிடுவது மட்டும் ஊடகப் பொறுப்பல்ல. அதே இடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் விபத்துகள் ஏன் நிகழ்கின்றன? அதிகாரிகள் என்ன நடவடிக்கை எடுத்துள்ளனர்? அறிவிக்கப்பட்ட தடுப்பு நடவடிக்கைகள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டனவா? என்ற கேள்விகளையும் ஊடகங்கள் தொடர்ந்து எழுப்ப வேண்டும்.
விபத்துகளைச் செய்திகளாக மட்டும் பார்க்காமல், அவற்றைத் தடுப்பதற்கான சமூக விழிப்புணர்வாக மாற்ற வேண்டும். உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பங்களின் தனியுரிமையையும் கண்ணியத்தையும் மதித்து, உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்களைத் தவிர்த்து, பொறுப்புள்ள பத்திரிகைச் செயற்பாட்டை முன்னெடுக்க வேண்டும்.
வடமாகாணத்திற்கு மாவட்ட ரீதியான விபத்துத் தடுப்புத் திட்டம் அவசியம். கடந்த சில ஆண்டுகளின் விபத்துத் தரவுகளைத் திரட்டி, ஆபத்தான இடங்களை அடையாளம் கண்டு, வீதிப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்தி, நடவடிக்கைகளின் பயனைத் தொடர்ந்து மதிப்பிட வேண்டும். நடத்தப்பட்ட விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளின் எண்ணிக்கையைவிட, குறைந்த உயிரிழப்புகளே வெற்றியின் உண்மையான அளவுகோலாக இருக்க வேண்டும்.
வேகத்தைவிட உயிரே முக்கியம் !
வீதியில் நிகழும் ஒவ்வொரு விபத்திற்கும் ஒரே காரணம் இருக்காது. எனினும், பல விபத்துகளையும் உயிரிழப்புகளையும் முன்கூட்டிய நடவடிக்கைகள் மூலம் தவிர்க்க முடியும். இதற்குச் சாரதிகளின் பொறுப்புணர்வு, பெற்றோரின் வழிகாட்டல், பொலிஸாரின் கண்காணிப்பு, அதிகாரிகளின் திட்டமிடல், ஊடகங்களின் சமூக அக்கறை என அனைத்தும் ஒன்றிணைய வேண்டும்.
இளையவர்கள் கல்வி கற்கவும், தொழில் புரியவும், குடும்பங்களை உருவாக்கவும், சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பங்களிக்கவும் வேண்டியவர்கள். அவர்கள் வீதிகளில் உயிரிழப்பது தனிப்பட்ட குடும்பங்களின் துயரமாக மட்டும் கருதப்படக் கூடாது; அது நமது சமூகத்தின் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் குறித்து எழுப்பப்படும் எச்சரிக்கையாகும்.
வீதிகள் மக்களை இணைப்பதற்காகவே; உயிர்களைப் பிரிப்பதற்காக அல்ல. வாகனங்கள் பயணத்தை எளிதாக்குவதற்காகவே; வாழ்வைப் பறிப்பதற்காக அல்ல. விபத்து நிகழ்ந்த பின்னர் கண்ணீர் வடிப்பதைவிட, அது நிகழாமல் தடுப்பதற்காக இன்று நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.
வடபுலம் இளைய உயிர்களை இழந்து துயரப்படும் சமூகமாக அல்ல, இளைய உயிர்களைப் பாதுகாக்க ஒன்றிணைந்து செயல்படும் சமூகமாக மாற வேண்டும். அதுவே ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும், ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும், நமது எதிர்காலத் தலைமுறைக்கும் நாம் வழங்க வேண்டிய உண்மையான பாதுகாப்பாகும்.