பெரியார் அறிவுலகம் - அறிவின் ஆலயமா? ஊழலின் கூடாரமா?

மகாகவி பாரதியாரின் புகழ்பெற்ற வரிகள் இன்றைய தமிழகத்தின் ஒரு முக்கியமான சர்ச்சைக்குப் பொருத்தமான எச்சரிக்கையாக ஒலிக்கின்றன.

“படிச்சவன் சூதும் பாவமும் பண்ணினால்
போவான், போவான் ஐயோவென்று போவான்!”

கல்வி கற்றவன் தனது அறிவையும் ஆற்றலையும் சமூகத்தின் உயர்வுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே கல்வியின் அடிப்படை நோக்கம். ஆனால், படித்தவர்களே தமது கல்வியையும் பதவியையும் பயன்படுத்தி பொதுமக்களின் பணத்தைக் கையாடுவதற்கும், பொய்யை உண்மையாக்குவதற்கும் துணைபோனால், அந்தக் கல்வியின் பொருள்தான் என்ன?

கோவை பெரியார் அறிவுலகத்திற்கான நூல் கொள்முதலில் எழுந்துள்ள முறைகேட்டுக் குற்றச்சாட்டுகள் இன்று இந்தக் கேள்வியைத்தான் தமிழகத்தின் முன்னால் நிறுத்தியுள்ளன.

ஒரு நூலகம் என்பது புத்தகங்களை அடுக்கி வைக்கும் கட்டடமல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் சிந்தனைத் தளம்; வரலாற்றையும் நிகழ்கால அறிவையும் எதிர்காலத் தலைமுறையின் தேடல்களையும் இணைக்கும் அறிவுப் பாலம். அத்தகைய ஓர் இடத்தில் தரமற்ற நூல்கள், சந்தேகத்திற்குரிய ஆசிரியர்கள், அதிகப்படியான விலைகள், தவறான வரலாற்றுத் தகவல்கள் இடம்பெற்றிருக்கலாம் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்திருப்பது சாதாரணமான நிர்வாகப் பிரச்சினையல்ல.

குறிப்பாக, பகுத்தறிவு, சுயமரியாதை, சமூகநீதி ஆகியவற்றை முன்னிறுத்திய பெரியாரின் பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட அறிவுலகத்திலேயே இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்திருப்பது பெரும் முரண்பாடாகும்.

அறிவின் பெயரில் வணிகமா?

எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் உள்ளிட்டோர் முன்வைத்துள்ள குற்றச்சாட்டுகளின்படி, அகல்விளக்கு பதிப்பகத்தின் பெயரில் சுமார் 1,800 நூல்கள் கொள்முதல் செய்யப்பட்டுள்ளன. சில நூல்களின் விலைகள் வழக்கமான சந்தை விலையைவிட அதிகமாக இருப்பதாகவும், நாலடியார் உள்ளிட்ட பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் தொடர்பான அடிப்படைத் தவறான தகவல்கள் நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ளதாகவும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தி போலியான ஆசிரியர் அடையாளங்களுடன் நூல்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற சந்தேகங்களும் எழுந்துள்ளன.

இவை விசாரணையில் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டிய குற்றச்சாட்டுகள். எனினும், அவை எழுப்பும் கேள்விகள் மிகவும் தீவிரமானவை.

ஒரு சாதாரண வாசகர் நூலை வாங்குவதற்கு முன்னர் அதன் ஆசிரியர், பதிப்பகம், உள்ளடக்கம், விலை ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால், பல கோடி ரூபாய் பொதுப்பணத்தில் நூல்களைக் கொள்முதல் செய்யும் அரசுத் துறைக்கு அதைவிடப் பல மடங்கு பொறுப்பு இருக்க வேண்டாமா?

ஒரு நூலின் அட்டையைப் பார்த்து அதன் தரத்தை உறுதிப்படுத்திவிட முடியுமா? பதிப்பகத்தின் பெயரைக் கேட்டுவிட்டு அதன் நம்பகத்தன்மையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா? நூலின் உள்ளடக்கத்தையும் ஆசிரியரின் அடையாளத்தையும் சரிபார்க்காமல் கொள்முதல் ஆணை வழங்க முடியுமா? இவை அனைத்தும் விடை காணப்பட வேண்டிய அடிப்படையான கேள்விகள்.

திமுகவின் பொறுப்பா? தவெகவின் பொறுப்பா?

இந்த விவகாரத்தில் அரசியல் பொறுப்பும் நிர்வாகப் பொறுப்பும் தனித்தனியாக ஆராயப்பட வேண்டும். பெரியார் அறிவுலகத்திற்கான நூல் பரிந்துரைக் குழுவை அமைப்பதற்கான அரசாணை 2025 நவம்பரில் திமுக ஆட்சியில் வெளியிடப்பட்டது. 112 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட குழுவின் பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து நூல் கொள்முதல் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகவும், மொத்தம் 60,266 நூல்கள் வாங்கப்பட்டதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

இதனால் முந்தைய ஆட்சியின் பொறுப்பு குறித்த கேள்விகள் எழுகின்றன. அதேவேளை, சர்ச்சைக்குரிய சில நூல்களில் 2026 ஜூன் மாத முத்திரைகள் இடம்பெற்றிருப்பதாகக் கூறப்படுவதால், தற்போதைய தவெக ஆட்சிக்காலக் கொள்முதல் நடவடிக்கைகளும் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.

திமுக ஆட்சியில் தொடங்கப்பட்ட திட்டம் என்பதால் தவெக அரசு பொறுப்பிலிருந்து விலக முடியாது. அதேபோல், தற்போதைய ஆட்சியில் முறைகேடு வெளிப்பட்டது என்பதால் முந்தைய ஆட்சியின் பொறுப்பையும் தட்டிக்கழிக்க முடியாது. ஆட்சிகள் மாறலாம்; ஆனால் பொதுப்பணத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசுகளுக்கு மாறுவதில்லை!

அதிகாரிகளும் தப்பிக்கக் கூடாது !

இந்த விவகாரத்தில் அரசியல்வாதிகளை மட்டும் குற்றவாளிகளாகத் தேடுவது முழுமையான விசாரணையாகாது. ஒரு பெரிய அரசுக் கொள்முதல் நடவடிக்கை என்பது பல நிர்வாக நிலைகளைக் கடந்து நடைபெறுகிறது.

நூல்களைப் பரிந்துரைத்தவர்கள், அவற்றின் தரத்தைச் சரிபார்த்தவர்கள், விலையை மதிப்பிட்டவர்கள், கொள்முதல் ஆணை வழங்கியவர்கள், பணத்தை விடுவித்தவர்கள் என ஒவ்வொருவருக்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது.

அப்படியானால், சந்தேகத்திற்குரிய நூல்கள் எவ்வாறு தேர்வு செய்யப்பட்டன? அதிகப்படியான விலைகளுக்கு யார் ஒப்புதல் வழங்கினார்கள்? அடிப்படைத் தகவல் பிழைகள் யாருடைய கவனத்திற்கும் வரவில்லையா? தெரிந்தே அவை அனுமதிக்கப்பட்டனவா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விசாரணை பதிலளிக்க வேண்டும்.

திட்டமிட்ட முறைகேட்டில் அதிகாரிகள் துணைபோயிருந்தால், அவர்கள் மீதும் சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். கடமை தவறியவர்கள், தவறான ஆவணங்களுக்கு ஒப்புதல் வழங்கியவர்கள், ஆதாரங்களை மறைத்தவர்கள், முறைகேடுகளுக்குத் துணைநின்றவர்கள் என அனைவரின் பங்களிப்பும் ஆராயப்பட வேண்டும்.

அரசியல்வாதிகள் மாறினாலும், நிர்வாகத்திற்குள் ஊழலுக்குத் துணைபோகும் அதிகாரக் கட்டமைப்பு தொடர்ந்தால் எந்த ஆட்சியாலும் ஊழலை ஒழிக்க முடியாது.

செயற்கை நுண்ணறிவும் போலி அறிவும் !

செயற்கை நுண்ணறிவு இன்று அறிவுலகிற்குப் புதிய வாய்ப்புகளைத் திறந்துள்ளது. ஆனால், சரிபார்க்கப்படாத தகவல்களை உண்மையெனக் காட்டுவதற்கும், போலியான ஆசிரியர் அடையாளங்களுடன் நூல்களை உருவாக்குவதற்கும் அது பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால், அது தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியல்ல; தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்திய மோசடியாகும்.

எனவே, கொள்முதல் செய்யப்பட்ட நூல்களின் ஆசிரியர் அடையாளம், பதிப்புரிமை, ISBN விவரங்கள், தகவல்களின் நம்பகத்தன்மை, சந்தை விலை ஆகிய அனைத்தையும் சுதந்திரமான வல்லுநர் குழு ஆய்வு செய்ய வேண்டும். மேலும், இதேபோன்ற முறைகேடுகள் பிற அரசு நூலகங்களிலும் இடம்பெற்றுள்ளனவா என்பதையும் விசாரிக்க வேண்டும்.

பாரதியின் எச்சரிக்கையும் சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்பும் !

“படிச்சவன் சூதும் பாவமும் பண்ணினால் போவான், போவான் ஐயோவென்று போவான்!” என்ற பாரதியின் வரிகள் வெறும் கவிதை வரிகளல்ல; கல்வி கற்றவர்களின் அறநெறிக்கும் சமூகப் பொறுப்புக்கும் விடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கை.

படித்தவர்கள் தமது அறிவையும் அதிகாரத்தையும் பயன்படுத்திப் பொதுமக்களை ஏமாற்றினால், அது அவர்களின் தனிப்பட்ட வீழ்ச்சியோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. ஒரு சமூகத்தின் கல்வி, நிர்வாகம், அறிவு ஆகியவற்றின் மீதான நம்பிக்கையையே சிதைத்துவிடுகிறது.

பெரியாரின் பெயரில் உருவாக்கப்பட்ட அறிவுலகத்தின் பெருமையைப் பாதுகாப்பது அதன் பிரம்மாண்டமான கட்டடத்தையோ திறப்பு விழாவையோ பாதுகாப்பதல்ல. அதன் அலமாரிகளில் இடம்பெறும் ஒவ்வொரு நூலின் உண்மைத்தன்மையையும், அதற்காகச் செலவிடப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாய் பொதுப்பணத்தின் நேர்மையையும் பாதுகாப்பதாகும்.

பெரியாரின் பகுத்தறிவும், பாரதியின் அறநெறியும் வெவ்வேறு சிந்தனைப் பாதைகளில் பயணித்தாலும், உண்மையைத் தேடுவதிலும் சமூகத்தின் உயர்வை விரும்புவதிலும் ஒன்றிணைகின்றன. அத்தகைய சிந்தனையாளர்களின் பெயர்களைத் தாங்கிய நிறுவனங்கள் அவர்களின் கொள்கைகளுக்கு முரணாகச் செயல்படுவது காலம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத முரண்பாடாகும்.

எனவே, இந்த விவகாரத்தில் அரசியல் கட்சிகள் குற்றச்சாட்டுகளைப் பரிமாறிக்கொள்வதை நிறுத்திவிட்டு, உண்மையை வெளிக்கொணர்வதில் போட்டியிட வேண்டும். விசாரணை சுதந்திரமாக நடைபெற வேண்டும். தவறு செய்த அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள், பதிப்பாளர்கள் என எவராக இருந்தாலும் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

அறிவின் பெயரில் ஊழல் நடந்திருந்தால், அதனை வெளிக்கொணர்வதே பகுத்தறிவு; அதற்குத் துணைபோனவர்களைத் தண்டிப்பதே நீதி; மீண்டும் நிகழாமல் தடுப்பதே உண்மையான சமூக மாற்றம்!

பெரியார் அறிவுலகம் அறிவின் ஆலயமாகத் திகழ வேண்டுமா, ஊழலின் கூடாரமாக மாற வேண்டுமா என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியது அரசியல் விளம்பரங்களோ, ஆட்சியாளர்களின் அறிக்கைகளோ அல்ல; வெளிப்படையான விசாரணையும், உண்மையான நீதியும், உறுதியான நிர்வாகப் பொறுப்புக்கூறலுமே!