பிரான்ஸ் எரியும் தெருக்கள் -  தீயை அணைப்பதா, காரணத்தைத் தீர்ப்பதா ?

கடைகள் சூறையாடப்படுகின்றன; பொதுக் கட்டடங்கள் தீக்கிரையாகின்றன; காவல்துறையினருக்கும் போராட்டக்காரர்களுக்கும் இடையே மோதல்கள் வெடிக்கின்றன. இந்தச் சூழலில், அதிபர் இம்மானுவேல் மேக்ரான் நாட்டு மக்களுக்கு ஆற்றிய உரை, சட்டம் ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதற்கான எச்சரிக்கையாக மட்டுமன்றி, பிரான்ஸ் எதிர்கொள்ளும் சமூக, பொருளாதார நெருக்கடியின் வெளிப்பாடாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

அக்டோபர் 17 அன்று பிரான்ஸின் பல நகரங்களில் வாழ்க்கைச் செலவின உயர்வு, கல்வி நிலைமைகள் மற்றும் பொதுச் சேவைகள் தொடர்பான அதிருப்தியை முன்னிறுத்திப் பெரும் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. அரசின் கணக்கின்படி சுமார் 5.5 இலட்சம் பேரும், ஏற்பாட்டாளர்களின் கணக்கின்படி 8 இலட்சம் பேரும் பங்கேற்றனர். பெரும்பாலான போராட்டங்கள் அமைதியாக நடைபெற்றபோதிலும், சில குழுக்களின் வன்முறைச் செயல்களால் கடைகள் சூறையாடப்பட்டன; பொதுக் கட்டடங்கள் தீக்கிரையாகின; காவல்துறையினருடன் மோதல்கள் ஏற்பட்டன. 

கண்டனமும் கலந்துரையாடலுக்கான அழைப்பும்

அக்டோபர் 18 அன்று நாட்டு மக்களுக்கு உரையாற்றிய மேக்ரான், வன்முறையையும் அழிவையும் கடுமையாகக் கண்டித்தார். கொள்ளை, தீவைப்பு, பொதுச் சொத்துச் சேதம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டவர்கள் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தினார். அதேவேளை, நியாயமான கோரிக்கைகளுடன் அமைதியாகப் போராடுவோரையும் வன்முறையில் ஈடுபடுவோரையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது என்றும் தெரிவித்தார்.

போராட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதில் உளவுத்துறைத் தகவல் சேகரிப்பு மற்றும் காவல்துறையின் முன்னேற்பாடுகளில் குறைபாடுகள் இருந்தனவா என்பது குறித்தும் வெளிப்படையான ஆய்வுக்கு அவர் அழைப்பு விடுத்தார். மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், தொழிற்சங்கங்கள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், வணிகத் துறையினர் ஆகியோருடன் கலந்துரையாடி நடைமுறைத் தீர்வுகளை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தினார். 

இந்த உரையின் முக்கியத்துவம், வன்முறைக்கு எதிரான உறுதியிலும் மக்களின் குறைகளைக் கேட்க வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருப்பதிலும் உள்ளது. ஆனால், அறிவிப்புகள் நடைமுறை மாற்றங்களாக மாறுகின்றனவா என்பதே அரசின் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளுக்கான அளவுகோல்.

போராட்டமா? கலவரமா?

ஜனநாயகத்தில் அரசை எதிர்த்துக் குரலெழுப்புவது மக்களின் உரிமை. ஆனால், அந்த உரிமையின் பெயரில் கடைகளை அழிப்பதற்கும் பொதுச் சொத்துகளுக்குத் தீ வைப்பதற்கும் நியாயம் கற்பிக்க முடியாது.

அதேபோல், சிலர் வன்முறையில் ஈடுபட்டதற்காக அனைத்துப் போராட்டக்காரர்களையும் குற்றவாளிகளாகக் கருதுவதும் ஜனநாயகத்துக்கு உகந்ததல்ல. அமைதியான எதிர்ப்பையும் திட்டமிட்ட வன்முறையையும் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது அரசின் கடமை.

காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளும் சட்ட வரம்புக்குள் இருந்தனவா என்பது வெளிப்படையாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும். சட்டத்தை மீறுவோருக்குப் பொறுப்புக்கூறல் அவசியம் என்றால், அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவோருக்கும் அதே பொறுப்புக்கூறல் பொருந்த வேண்டும்.

பொருளாதார அதிருப்தியும் இளைஞர்களின் எதிர்காலமும்

வாழ்க்கைச் செலவுகள் அதிகரிப்பது, கல்வி வாய்ப்புகள் குறித்த கவலைகள், வேலைவாய்ப்பு மற்றும் எதிர்காலம் தொடர்பான நிச்சயமின்மை ஆகியவை மக்களின் அரசியல் அதிருப்தியைத் தீவிரப்படுத்தக்கூடும். குறிப்பாக, தமது குரல் அரசால் கேட்கப்படுவதில்லை என இளைஞர்கள் உணரும்போது, அந்த விரக்தி வீதிப் போராட்டங்களாக வெளிப்படலாம்.

எனினும், எல்லா வன்முறைகளையும் பொருளாதாரத் துயரத்தின் இயல்பான விளைவாக நியாயப்படுத்த முடியாது. அதேபோல், வன்முறையை மட்டும் சுட்டிக்காட்டி அதன் பின்னணியில் உள்ள சமூகப் பிரச்சினைகளைப் புறக்கணிக்கவும் முடியாது.

அரசாங்கம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய இரட்டைச் சவால் இதுதான்: வன்முறையைக் கட்டுப்படுத்துவது; அதற்குப் பின்னால் வெளிப்படும் நியாயமான குறைகளுக்குத் தீர்வு காண்பது.

பிரான்ஸ் உலகிற்குச் சொல்லும் பாடம்

சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஆகிய விழுமியங்களுடன் அடையாளப்படுத்தப்படும் பிரான்ஸின் தெருக்களில் வன்முறை வெடித்திருப்பது, ஜனநாயகத்தின் நடைமுறைச் சவால்களை நினைவூட்டுகிறது.

இலங்கை, இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளுக்கும் இதில் முக்கியமான பாடம் உள்ளது. மக்களின் அதிருப்தி தீவிரமடையும் வரை காத்திருந்து பின்னர் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை அதிகரிப்பதைவிட, குறைகளை ஆரம்பத்திலேயே செவிமடுத்து தீர்வு காண்பது பயனுள்ளதாக அமையலாம். அதேவேளை, போராட்டத்தின் பெயரில் வன்முறையையும் அழிவையும் அனுமதிப்பது மக்களின் சொந்த வாழ்வாதாரத்தையே பாதிக்கும்.

ஜனநாயகத்தில் எதிர்ப்புரிமையும் பொதுமக்களின் பாதுகாப்பும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. இரண்டையும் பாதுகாப்பதே அரசின் பொறுப்பு.

தீயை அணைப்பதா, காரணத்தைத் தீர்ப்பதா?

மேக்ரானின் உரை வன்முறைக்கு எதிரான எச்சரிக்கையையும், மக்களின் கோரிக்கைகளுக்குச் செவிசாய்க்க வேண்டிய தேவையையும் முன்வைக்கிறது. ஆனால், உரைகள் மட்டுமே நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்காது. வாழ்க்கைச் செலவு, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, பொதுச் சேவைகள் ஆகிய துறைகளில் மக்களால் உணரக்கூடிய மாற்றங்கள் அவசியம்.

வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்கள் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும்; பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் வணிகர்களுக்கும் பாதுகாப்பும் ஆதரவும் கிடைக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில், அமைதியாகக் குரலெழுப்பிய மக்களின் கோரிக்கைகளும் புறக்கணிக்கப்படக் கூடாது.

ஒரு நாட்டின் வீதிகளை அமைதிப்படுத்துவது அரசின் உடனடிக் கடமை. ஆனால், மக்களின் மனங்களில் உருவாகியுள்ள அதிருப்திக்குத் தீர்வு காண்பதே நீடித்த அமைதிக்கான அடிப்படை.

பிரான்ஸின் எரியும் தெருக்கள் எழுப்பும் கேள்வி இதுதான். ஜனநாயகத்தின் வலிமை, எதிர்ப்பைக் கட்டுப்படுத்துவதிலா இருக்கிறது; அல்லது எதிர்ப்புக்கான காரணங்களைத் தீர்ப்பதில் இருக்கிறதா?